یادداشت

با شیوع کروناویروس که به‌واسطه‌ی بی‌تدبیری، ناکارآمدی و بی‌لیاقتی نظام حاکم در حال ایجاد فاجعه در ایران است، هرروز خبر مرگ آشنایی را می‌شنویم. حال خبر فوت آقای فریبرز رئیس‌دانا را شنیدیم که بسیار متأثرکننده بود. وظیفه‌ی خویش دانستم که

  خلیج فارس در تاریخ خود شاهد بروز چالش ها و تنش های سیاسی مهمی بوده که به نوبه خود بر بسیاری از روابط بین الملل در حوزه های مختلف سیاسی اجتماعی و اقتصادی تاثیرگذار بوده است و این موضوع

گسترش ویروس کووید ۱۹ در فرانسه، مقامات ارشد این کشور را یکشنبه‌شب در کاخ ریاست جمهوری گردهم آورد. نتیجه‌ی این گردهم‌آیی گرچه به‌سود «نیمار» و هم‌تیمی‎هایش نشد، اما آن‌ها همچنان امیدوار مانده و تا ظهر دوشنبه به انتظار نشستند تا

«حرفهایم مثل یک تکه چمن روش بود / من به آنان گفتم / آفتابی لب درگاه شماست / که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد»[۱] سلام آقا فرید[۲]، خاطرات انبوهی من و تو را به گذشته های دور وصل کرده، روزگاری که

یکی از ویژگی‌های برخی ایرانیان که نزد بسیاری از ملل کمیاب و گاهی نایاب است، دروغ بی‌دلیل است. بخصوص اگر مدتی در میان ملل دیگر زندگی کرده باشید، درمی‌یابید که تقریبا احتمال اینکه کسی بدون حضور در صحنه جنایت، بدون

عوامل نظام استبداد دینی و رئیس آن علی خامنه‌ای در انتخابات نمایشی-فرمایشی دوم اسفند ماه ۹۸ با تمام تمهیدات، تبلیغات و عوام‌فریبی‌ها نتوانستند مردم را به پای صندوق‌های رای بیاورند و از این طریق موفق نشدند مشروعیتی کاذب برای خود

منطق نظام جبار در تمام تاریخ این بوده که برای توجیه خود باید بر جویی از خون استوار بماند، این منطق را ماکیاولی در دیسکورسی یا همان گفتارها، داستایفسکی در جنایت و مکافات، هانا آرنت در توتالیتاریانیسم، مانس اشپربر در

تجربه‌ی وقوع بحران‌های فراگیر در جامعه‌ی ایران نشان می‌دهد که هر چه لایه‌های پنهانی بحران آشکارتر می‌شود، با شواهد بیش‌تری پیرامون ناامیدی و گسست اجتماعی روبه‌رو هستیم و با زوال هم‌بستگی و همیاری، نوعی فردگرایی منفعت‌اندیش، انزواگرایی و خشونت‌گرایی در

تکلیف انتخابات مجلس یازدهم از هم اینک معلوم است. شمارش آرای نخستین مرحله پایان یافته و اصولگرایان اکثریت کرسی‌های مجلس را تصاحب کرده اند، آن هم با فاصله ای بسیار زیاد؛ هم در تعداد کرسی ها و هم در تعداد

تحریم فراگیر و بی‌سابقه انتخابات شکست سیاسی بزرگی برای هسته اصلی قدرت و شخص خامنه‌ای است. اما پیش از اشاره به عواقب این شکست می‌خواهم به این پرسش بپردازم که تلاش‌های خامنه‌ای و هسته اصلی قدرت در یکدست کردن مجلس

«رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده / شب مانده است وبا شب تاریکی فشرده کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو؟ / شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟» نمی دانم سال ۹۸ شمسی کی به پایان می

با وجود تمام اطلاع‌رسانی‌ها و گذشت قریب به سه ماه از اشاعه‌ی ویروس کرونا، اما باید اذعان داشت که ما ایرانی‌ها کرونا را جدی نگرفتیم. هیچکدام‌مان! اما در این‌جا روی سخن با روزنامه‌نگاران و سیاست‌مداران است. اگر در طول حیات

  همایون شجریان، دیشب فالی را که از دیوان حافظ  برای «پدر عزیزتر از جان» گرفته بود در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشت. یک‌ خبر تلخ و یک دنیا غم در آن بود: حیف است طایری چو تو در خاکدان

آشفتگیِ ذهن و زبان ابراهیم رئیسی که در پرتوی حضورش در کارزار انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۶ آشکار شد، در کنار کارنامه کاملاً مردودش در مقام معاون اول قوه قضائیه به مدت ده سال، در ایجاد کمترین عدالت قضایی در

همه دلالت‌ها و نشانه‌های محسوس تا امروز حکایت از غیبتی بزرگ و کم‌سابقه در انتخابات پیشِ رو دارد. مردم تصمیم را گرفته‌اند، تصمیمی ناگزیر و ناکافی. ناگزیر از این رو که  «زور مقدس» در «ابتذال رای» و تمسخر جمهوریت، جایی

آنچه تا بحال در تئوری و عمل از نظام ولایت فقیه می‌دانیم و دیده‌ایم این است که سیاست در زیر سایه این نظام قدسی و نه عرفی است. آیت الله خمینی حکومت ولی فقیه را از بدیهیات در اسلام دانسته

جناب آقای خامنه‌ای! من، هم‌چون میلیون‌ها نفر از مردم ایران، همیشه حامی و طرفدار شرکت در انتخابات بودم و معتقد بودم که انتخابات می‌تواند مشکل مردم را کمی حل کند. به همین دلیل علی‌رغم این‌که اشخاصی که به آنان اعتماد

تا پیش‌ازاین، به‌واسطه‌ی فضاهایی که در ساختار حقیقی و حقوقی نظام جمهوری اسلامی وجود داشت، می‌توانستیم در این فضاها به‌منظور اصلاحات و رفورم‌های کلی و جزئی عمل کنیم؛ اما اکنون بنا بر واقعیت غیرقابل‌انکار مطلقه شدن ساختار استبداد دینی در