به عنوان یک شهروند، قلبم داغدار شهدای آزادی، چشمانم اشک‌بار گرسنگان ایران است.

فروتنانه می‌ستایم هموطنان آزاده و شجاعی را که در نقاط مختلف ایران، مسالمت‌جویانه برای تحقق آزادی و برابری پا به خیابان می‌گذارند و در مقابل سرکوبگری حاکم، نافرمانی مدنی پیشه می‌کنند.

این ظلم بی‌نهایت، بیش از همه از دیکتاتوری فردی خامنه‌ای است که سالیانی دراز حقوق اکثریت و اقلیت را زیر پا گذاشت.

آرزوی دیرینه ما بود که مرگ استبداد دینی و فردی را با چشمان خود ببینیم. امروز این آرزو به دست همه ایرانیان در حال برآورده شدن است.

وظیفه ماست که با همبستگی ملی، این روزهای تلخ و شیرین با کمترین هزینه از جان و زندگی مردم ایران بگذرد.

رویای تک‌تک ماست که سلیقه‌های گوناگون با هم گفتگو کنند، همدیگر را تاب بیاورند و در کنار هم جامعه‌ای دموکراتیک، غیردینی و حقوق‌بشری بر پا کنند، تا دیکتاتوری فرقه‌ای و فردی خاطره‌ای شود مربوط به گذشته.

ما می‌توانیم حاکمیت صندوق رأی را نهادینه کنیم تا دیگر ایرانی به خاطر آزادی و نان سرکوب نشود؛ ایرانیان برای عقیده به روی هم اسلحه نکشند.

برای رسیدن به چنین آرزویی، از همین امروز شروع کنیم.

آغوش خود را برادرانه به روی هم بگشاییم؛ که بی‌روی گشاده، آغوش مهربانانه و پذیرش کثرت، دموکراسی، سکولاریسم و حقوق بشر جز واژه‌هایی زیبا نیستند.

از معلم روزگار، با رنج بی‌شمار آموختیم که حقیقت آینه‌ای شکسته است؛ هر تکه‌اش در دست گروهی از ماست. خطاست اگر هر گروه گمان کند همه حقیقت را در اختیار دارد. این آینه‌های شکسته در کنار هم حقیقت کامل را می‌سازند، و فردای ایران جز با تکثر به آزادی و آبادی نخواهد رسید.

محسن مخملباف

چهارشنبه ۱۷ دی