یادداشت

میثم قهوه‌چیان، از نویسندگان تُرک داخل کشور، در مقاله «آذربایجان؛ روحی بی‌بدن» پرسیده است: «چرا آذربایجان ایران در جنبش‌های اعتراضی سراسری و ملیِ دهه‌های اخیر حضوری کمرنگ داشته یا اساساً سکوت و آرامش را ترجیح داده است؟» در توضیح او

  از منظر مردم‌شناسی، پیوند میان سوگواری و رقص پدیده‌ای گسترده در فرهنگ‌های گوناگون است و عزاداری همیشه به معنای سکوت و اندوه خاموش نبوده است. در بسیاری از جوامع، مرگ پایان مطلق تلقی نمی‌شود بلکه مرحله‌ای از گذار است؛

. پنج سال پیش در جستار «رقص در ترازوی اخلاق»، با تفکیک میان چهار نوع «رقص اروتیک»،« رقص شاد»، «رقص هنری» و « رقص صوفیانه» از یکدیگر، نوشتم: ” نیکوس کازانتزاکیس، در اثر درخشانِ زوربای یونانی که از روی آن

ثروت‌های روی زمین و زیرزمین، دیگر «طلا» نیستند، غیر از طلای سبز «محیط زیست» و «طلای بی‌رنگ» آب. طلای زرد و سیاه و کثیف و طلا به هر رنگی، دیگر ارزش «طلا»یی خود را از دست داده‌اند، و شیب ارزش‌ِشان

۱. مقدمه: از سنجش ادراک فساد تا تحلیل ساختار قدرت خامنه ای در یکی از اظهاراتش پذیرفت که در حاکمیت خودکامه اش فساد وجود دارد اما مانند گذشته و همیشه با فرافکنی آنر را موردی و نه سیستماتیک یا ساختاری

فراوان ز ایرانیان کشته شد ز خون یلان کشور آغشته شد (فردوسی) در رمان درخشان و ماندگار “برادران کارامازوف ” داستایوفسکی نویسنده و متفکر نامدار و تاثیر گذار روسی با گزاره های درس آموز و در عین حال تکان دهنده

. «فریادمان را نشنیدید؛ از سکوتمان بترسید…» قلم در دست گرفتیم تا بیانیه‌ای در محکومیت جنایات و کشتار اخیر بنویسیم، اما از فرط استیصال کلام در برابر توحش، قلم‌ بر زمین نهادیم. جایی که حقیقت سلاخی می‌شود، سخن به بی‌راهه

اخیرا میرحسین موسوی در بیانیه ای استوار و شجاعانه از حاکمان به طور عام و نیروهای سرکوبگر به طور خاص و رهبر نظام ولایی به طور اخص خواست کنار بروند تا مردم ایران، که صاحب حق هستند، بتوانند نظام مطلوب

۱. مقدمه: خیزش انقلابی به‌مثابه میدان ارتقای اخلاقی خیزش‌های انقلابی معمولاً با بی‌ثباتی و تعلیق نظم موجود همراه‌اند، اما همین تعلیق می‌تواند امکان ظهور و تقویت فضیلت‌های اخلاقی کنشگران مدنی نظیر شجاعت، سخاوت، گذشت، فداکاری را فراهم آورد. در شرایط

  بررسی کارنامه و سابقه جمهوری اسلامی در سرکوب اعتراضات ملی و مردمی در دوره ۲۰ ساله اخیر پس از جنبش سبز تا کشتار هولناک ۱۴۰۴ که هم از نظر سطح، میزان خشونت و گستردگی و وسعت بی سابقه بود

  احمدی‌نژاد، صادق‌تر از او بود در سرسپاری به قدرت. در این که سعی نکرد که له‌له‌زدن‌ش برای نمود و نمونه شدن‌ش بر زبان «مقام معظم» را از دست و زبان خود مخفی کند. او صاف و ساده‌تر بود که

  «معنی‌اش چیست که سی‌هزار نفر[…] دویست‌میلیون نفر انسانِ نیرومند، باهوش، توانا و دوستدارِ آزادی را به بند کشیده‌اند؟ آیا ارقام روشن نمی‌سازد که هندی‌ها خود، خویشتن را به بند کشیده‌اند؟» —نامه‌ای به یک هندو، لئو تولستوی. به شرکتِ ارتباطی

در پیچیدن با «سلطان قلم» که تا کنون طومار بسیاری از صاحبان و طالبان قدرت را با واژگان منحصر به فرد خود در هم پیچیده، کار این قلم ناتوان نیست. اما با رعایت مثل «دراز کردن پا به اندازه گلیم

اگر برای درست‌بودن یک «اگر»، مجبورید بدترین جهانِ ممکن را تصور کنید، با استدلال طرف نیستید، با توجیه طرفید.

۱- یک قاضی در دادگاه موظف است با شنیدن و رویت مستندات دو طرف دعوی، مبتنی بر قوانین موجود و راه حل‌های پیشنهادی مندرج در آن، میان دو طرف دعوی داوری کند و حکم صادر کند. قاضی در مقام قضاوت

مقدمه دهه‌های اخیر شاهد افزایش چشمگیر خیزش‌های مردمی در کشورهایی بوده است که تحت حاکمیت رژیم‌های استبدادی، اقتدارگرا و غیرپاسخگو قرار دارند. این خیزش‌ها، اغلب در واکنش به ترکیبی از سرکوب سیاسی، بحران‌های اقتصادی، فساد ساختاری و انکار کرامت انسانی

وطن خون ریزان است و ما دور از وطن، اشک ریزان: صحنه های دلاوری مردم با دست های خالی، دیدن عکس های جوانان به خون تپیده در کیسه های سیاه، عمق رذالت مهاجمان جانی که جمعیت را مانند برگ خزان

این که ما با تامل حوادث ایران را دنبال می‌کنیم، این شبهه را پیش نیاورد که کمترین همدلی‌ای با این حکومت نامشروع شرور داریم. این احتیاط در مواجهه با اتفاقات ایران تعبیر نشود به این که در تشخیص قربانی از

دو روز پس از قتل عام معترضان و در خلال کودتای دیجیتال که ایران را به یک زندان در دل دنیای آزاد تبدیل کرده است، حسن خمینی در سیمای جمهوری اسلامی ظاهر شد و با تکرار روایت رسمی حکومت که

این مساله نیاز به گفتن ندارد که نظام ولایی حاکم بر ایران که ساختار سیاسی آن بر اساس استبداد دینی شکلگرفته، یک نظام شر آفرین است که رهایی از آن شرط لازم برای تحصیل آزادی، کرامت انسانی و زیست اخلاقی

بر آنچه در ایران امروز می گذرد نامی نمی توان نهاد جز ایستادن ایران و مردم آن بر لبه پرتگاه که سقوطی سهمگین را در تقدیر دارد؛ اگر سرکوب حکومت از حد فعلی بیشتر شود و حضور مردم خشونت بیشتری

   این یادداشت شرحی است نسبتاً مختصر و شفاف بر مواضع سیاسی من و در عین حال اتمام حجت است بر خودم و کسانی که با من اختلاف نظر دارند. چندی پیش رفیقی انذار داده بود که با افق پیش

امروز بر کمتر کسی ناتوانی ج.ا در حل مشکلات کشور پنهان مانده است، مشکلاتی که بخش عظیمی از آن نیز محصول سیاست های غلط رهبران ج.ا و اصرار بر آن ها بدون پذیرش عواقب آن هاست‌. ادامه ی این وضعیت

از قاب فیلم‌هایی که بازی کرده بود؛ آمده بود بیرون. از آن بُرج عاج سوپراستاری مرسومی که خیلی با قیافه‌ی اغلب مردم، هم‌خوانی ندارد؛ بیرون آمده بود. از آن بُرج عاجی پایین آمده بود، که معمولا نه زندگی و نه

از حسین بن علی نقل کرده‌اند؛ صرف‌نظر از صحت و درستی کلام منسوب به ایشان و با توجه به اهمیت محتوای مستور در آن که باید به «گفته» توجه شود تا به «گوینده»، آمده است: چون ولید با حسین دیدار

مقدمه در دهۀ هفتاد خورشیدی، چهار کتابِ بالینی، ترجمان نیکویی برای احوال وجودی من بودند و هر وقت می‌خواستم نیایش کنم، به سروقت آنها می‌رفتم:«مثنوی معنویِ» مولوی بلخی، «نیایشِ»علی شریعتی، «هشت کتابِ» سهراب سپهری و «حدیث بندگی و دلبردگیِ» عبدالکریم