چندی است که اصطلاح «انقلاب ملّی ایرانیان» باب شده و در واقع به عنوان یک شعار برای گروهی درآمده است.
طبعا تا آنجا که موضوع صرفا بعد نظری داشته باشد، هیچ مخالفتی با آن ندارم؛ به ویژه که اگر این انقلاب، «ملّی» هم باشد. اما در باب این شعار و این اصطلاح سه نکته به نظر می رسد که با مخاطبان به اشتراک می گذارم.
یکم. نخستین نکته آن است که می توان پرسید که برای حامیان و مجذوبان این شعار، از کی «انقلاب» یک اصل مقبول و محبوب شده است؟! به عبارت دیگر، پدیده انقلاب و روش انقلابی چرا و به چه دلیل مورد قبول قرار گرفته و درست و مفید تلقی شده است؟
گرچه اصطلاح «ضدانقلاب» دیرینه است اما، تاآنجا که حافظه یاری می کند، به یاد می آورم که در دوران انقلاب قبلی و واقعی مردم ایران (بهمن ۱۳۵۷)، این اصطلاح باب شده بود که مصداق واقعی و عینی آن همان حامیان صادق و غیرصادق نظام سلطنتی و یا نظام پهلوی و به طور خاص حامی شخص محمدرضا شاه پهلوی بوده است؛ چرا که آنان با هرنوع انقلاب براندازانه و در واقع سقوط و زوال نظام حاکم وقت مخالف بوده و نظام انقلابی جانشین برای آنان نامطلوب و غیرقابل قبول می نموده است. هرچند متأسفانه اندکی بعد همین عنوان تبدیل به دشنام سیاسی شد و هرکس و به هر دلیل (درست و نادرست) مخالف و حتی منتقد نظام بعدی شد، تحت عنوان «ضدانقلاب» مورد طعن و طرد قرار گرفت و چه بسا هزینه هایی حتی در حد جان پرداخت کرد که طبعا محکوم و مردود است.
حال پرسش این است که چرا و به چه دلیل حامیان همان رژیمی که با یک انقلاب واقعی مردمی ساقط شده است، در پی یک انقلاب دیگر هستند؟ می توان دقیق تر پرسید که آیا همان یک انقلاب به طور استثنایی یعنی انقلاب علیه نظام پادشاهی و محمدرضا شاهی نادرست و غلط بوده و مردم حق نداشتند چنان کنند و یا اصل انقلاب در هر زمانی و در هر مقطعی بالضروره غلط نبوده و نیست؟! اگر پاسخ ارائه دیدگاه اول باشد، می توان پرسید انقلاب ۵۷ چرا و به چه دلیل نادرست و غلط بوده است؟ آیا مردم در آن مقطع، حق نداشتند نظامی و حاکمانی را (ولو از نظر اینان نادرست) نخواهند؟ اگر پاسخ نظر دومی باشد یعنی اصل وقوع انقلاب در وضعیتی خاص می تواند درست و اصولا تنها راه رهایی یک ملت باشد، باز منطقا لازم است حامیان انقلاب کنونی به قصد براندازی رژیم حاکم، برای اثبات مشروعیت سیاسی و ضرورت های عملی ایده های خود استدلال کنند؛ در چنین وضعیتی طبعا صرف نفی انقلاب به عنوان یک قاعده و شامل و یا صرفا دعوی غلط بودن انقلاب ۵۷ کفایت نمی کند.
دوم. نکته مهم دیگر آن است که پرشمارانی از انقلابیون ۵۷ در باب استفاده از روش انقلابی و و وقوع هرنوع انقلاب به مثابه یک روش سیاسی مخالف شده اند؛ از عجایب روزگار این که در چنین وضعیتی، عده ای که از قضا در انقلاب گذشته یا کودک بوده اند و یا غالبا هنوز زاده نشده و در عمل هیچ انقلابی را ندیده و تجربه نکرده اند، تازه به یاد انقلاب افتاده و انقلابی دو آتشه شده و جز به اسقاط رژیم رضایت نمی دهند! وقتی پیر انقلابی دهه چهل و پنجاه بهزاد نبوی به طور شفاف می گوید «من ضدانقلابم» (انقلاب به معنای شورشگری همراه با درصدی از خشونت به انگیزه براندازی نظام حاکم و تأسیس نظامی تازه)، موضوع روشن تر از آفتاب نیمه روز است. بی دلیل نیست که شماری از ضد انقلابیون ۵۷ اما صادق و ملی اکنون دست از حمایت از انقلاب ملی ادعایی کنونی و رهبری ضد ملی آن فاصله گرفته و یا مخالف آن شده اند. بر این ملّیون و ایراگرایانی که مصالح ملی و حراست از کشور و مردم را بر هرچیزی ترجیح داده و می دهند، درود فرستاد.
تجربه استفاده از روش های انقلابی نشان داده که پیامدهای انقلاب های سیاسی غالبا همراه با خشم و نفرت و خشونت نه تنها انقلابیون را به اهداف چه بسا انسانی و آزادیخواهانه شان نرسانده بلکه به تعبیری به جای استقرار بهشت موعود، جهنمی دیگر و چه بسا بدتر جانشین کرده است. انقلابیون گذشته، که روزگاری آرزو می کردند «دیو چو بیرون رود، فرشته درآید»؛ اما ناباورانه دیدند که ممکن است دیوی برود و دیوتری بیاید! فاعتبروا یا اولی الابصار!
سوم. از همه جالب تر این که این انقلابیون تازه از راه رسیده، نام انقلاب نوین خود را «ملّی» گذاشته اند! ملّی در ادبیات مدرن ایرانی، دارای دومعناست؛ یکی دموکراتیک بودن؛ و دیگری، ایرانی بودن و مردمی بودن و حراست از تمامیت ارضی و استقلال همه جانبه ایران زمین و در معنای سلبی آن ضد استیلای خارجی و در عمل ضد جنگ و مخالفت صریح با تجاوز بیگانه به کشور بودن است.
حال باید دید که انقلابیون جدید و نوظهور، که عموما حامی پرشور رضا پهلوی به عنوان نماینده و نماد نظام زوال یافته پیشین در طی یک انقلاب بزرگ مردمی اند، می توانند انقلاب نوین خود را «ملّی» بخوانند؟ پرسیدنی است که آیا در معنای نخست ملّی، نظام پهلوی که حداقل در بعد سیاسی میراث مشروطیت را بر باد داد، دموکراتیک بوده است؟ گفتن ندارد که اصولا نظام سلطنتی موروثی نظام بردگی (به ویژه در چهارچوب میراث تاریخی سلطنت ایرانی) است و نظرا و عملا ضد دموکراسی و حقوق بشر است. این که گفته می شود بعدا نظام سیاسی آینده به رأی مردم گذشته می شود، هرچند دروغ و فریبی بیش نیست، اما باید به تأکید گفت که اصولا نظام موروثی و ضد دموکراتیک موضوعا نمی تواند به آرای عمومی گذاشته شود؛ همان گونه که ولایت فقیه به ویژه با قید مطلقه اش، نمی تواند به رأی گذاشته شود. سلطنت مطلقه و موروثی همان اندازه نامشروع است که ولایت سیاسی و مطلقه فقیه و یا هر فرد و نهادی دیگر. بی گمان نوع نظام آینده و مسئولان آن به آرای مردم در یک انتخابات آزاد و در یک رفراندوم مشخص خواهد شد؛ اما قاعدتا و منطقا همین مردم نمی توانند به نظام های موروثی و غیر دموکراتیک (مذهبی یا سکولار) رأی دهند و به بردگی خود گردن نهند.
اما جدای از این موضوع مهم، چگونه می توان ملّی بودن را با دعوت از بیگانگان به حمله نظامی و تجاوز به خاک کشور (نه لزوما به نظام حاکم) و وعده نابودی یک کشور بیش از نود میلیونی سازگار کرد؟ چگونه چنین افرادی می توانند مدعی ملّی بودن باشند؟ چگونه کسانی که با پرچم دو کشور متجاوز به خاک میهن ظاهر می شوند و در کوچه و خیابان های اروپا و آمریکا تظاهرات می کنند، می توانند مدعی ایرانی بودن و ملی بودن و خیرخواه مردم بودن بشوند؟
حرف برای گفتن زیاد است ولی به اجمال می گویم دعوی «انقلاب ملّی» برای حامیان رژیم سلطنتی و موروثی پهلوی و زوال یافته در جریان یک انقلاب مردمی و احیاگران سازمان مخوف ساواک؛ یا فریب است و یا خوش بینانه می توان گفت مدعیان دچار تناقضات بنیادین اند؛ تناقضی که «جمع ضدین را نشاید»! چنین مدعایی مصداق ضرب المثل ایران «کوسه و ریش پهن» است!
امیدوارم همین اشارت کفایت کند
