از جنبش سبز تا جلیقه زردها؛ ساده‌سازی و توجیه دستگاه سرکوب

مجتبی نجفی

عده ای با مقایسه “جنبش سبز” و جنبش جلیقه زردها می خواهند ساده سازی کنند: “در همه جنبش ها حق حاکمیت است شورش خیابانی را سرکوب کند.”معتقدان به این گزاره یا بی دانشند یا توجیه گر سرکوب. اصولا سطح مدارا در دو کشور از طرف قدرت آنقدر تفاوت دارد که مقایسه هایی از این دست را بی معنا می کند.

همین احضار ها و بازجویی ها و گاز اشک آور هم برای دموکراسی فرانسوی سنگین است آن هم در کشوری که فرهنگ اعتراض نهادینه شده . در اینجا نه از کهریزک خبری است نه از حبس های بلند مدت. نه از شکنجه نه اخراج از کار و آزار خانواده ها. نه از شوهای تلویزیونی اعتراف به نام اجرای عدالت خبری است نه از ممنوعیت نمایندگان این جنبش در رسانه ها.

نمایندگان جنبش علاوه بر حضور موثر در شبکه های اجتماعی به راحتی با رسانه های بزرگ مصاحبه می کنند. دولت را تهدید می کنند فراخوان می دهند و روایتشان را از رویداد آزادانه عرضه می کنند. در ایران رهبران جنبش سبز و حامیانشان نه سال است به جای اینکه معترض خطاب شوند فتنه گر نامگذاری شده اند. آنها در آماج تهمتهای رسانه حکومتی بوده اند بدون اینکه یک دقیقه حق دفاع داشته باشند.
“جلیقه زردها ” اینجا نه خس و خاشاک خطاب شده اند نه بزغاله نه میکروب. نه حاکمان به مطالباتشان دهن کجی کرده اند نه زندانها را سالیان طولانی از وجودشان پر می کنند. دولت فرانسه از بخش بزرگی از اصلاحات اقتصادی عقب نشینی کرد شش ماه آنرا به تعلیق در آورد و نخست وزیر بر اهمیت انسجام ملی تاکید کرد. مذاکره با مخالفان را به رسمیت شناخت.

اما در ایران نه سال است وجود شهروندان معترض به رسمیت شناخته نشده. هنوز با افتخار معترضان را با دستگاه تبلیغاتی شان فتنه گر خطاب می کنند و راهپیمایی دولتی “نه دی” را به رخ سیل خروشان مردمی در بیست و پنج خرداد هشتاد و هشت می کشانند. اینجا هر کس احضار شود و بازداشت حق دسترسی به وکیل دارد اما معترضان را هشت سال بدون حکم قضایی و برگزاری دادگاه محصور نمی کنند. اگر “ندایی” هم کشته شود انواع و اقسام مستندها از پول بیت المال برای ربطش به سرویس های کشورهای خارجی ساخته نمی شود.برفرض محال کهریزکی هم رخ دهد عاملش رییس سازمان تامین اجتماعی نمی شود.

بگذرید از این مقایسه های بی مایه در کشوری که حق حضور در خیابان، داشتن سندیکا دسترسی به رسانه و آزادی بیان به رسمیت شناخته شده با کشوری که کارگر را به خاطر یک اعتراض صنفی ساده به بند می کشند، معلم را زندانی و دانشجو را محروم ار تحصیل، و اصل بیست و هفت قانون اساسی را تعطیل میکنند.

طبیعتا دموکراسی فرانسه هم ضعفهای خود را دارد. به عنوان “ایرانی” شرمنده ام از این مقایسه و آرزو دارم در آینده هیچگاه چنین فاصله ای بین ما نباشد.

منبع: کانال تلگرام مجتبی نجفی
پژوهشگر ارتباطات در دانشگاه سوربن پاریس

تلگرام
توییتر
فیس بوک
واتزاپ

یک پاسخ

  1. با سلام. اعتراض در همه کشور‌های غربی آزاد است تا آنجا که منجر به اغتشاش و غارت نشود. طرفداران حکومت اسلام حق دارند. چون حکومت فرانسه حکومت مردم است ولی‌ حکومت نظام مقدس اسلام حکومت دینی و مقدس است. لذا فتنه سبز اعتراض به حکومت خدا و امام زمان بود. در این مورد هیچ جای اغماض نیست و این اساس حکومت دینی است.

دیدگاه‌ها بسته‌اند.

بازار دید و بازدیدهای دیپلماتیک در منطقه گرم است و ظاهرا روند نوینی از روابط و همکاری‌های منطقه‌ای شکل گرفته است. فرصت‌های جدید و تهدیدهای نوین، هم بازارها را به حرکت درآورده و هم موجب

ادامه »

در میان فعالین سیاسی بحثی جدی در جریان است که سرنگونی نظام جمهوری اسلامی و گذار یک‌باره از حکومت چه پیامدهایی خواهد داشت. بررسی شرایط ایران نشان می‌دهد که به احتمال زیاد پیامد سرنگونی حکومت «خلاء سیاسی» خواهد بود. در توضیح ویژگی‌های این پدیده می‌توان گفت…

ادامه »

رضا شاه در عمل یک رئیس جمهور مادام العمر در سرمشق اقتدارگرایانه بود. او هیچ ویژگی متعارف یک پادشاه را نداشت.تمام وقت خود را صرف اداره کشور می‌کرد. تفریح و فراغت پادشاه و سپردن امور اجرایی کشور به دیوان برای رضا شاه چندان معنا نداشت. در دوران حکمرانی او

ادامه »