آن دهان بستید و دهانی دیگر باز کردید؛ تاملی در ناسزاگویی تتلو به حسین(ع) در ماه محرم

حامد کیان

چند روز گذشته ویدیویی آزار دهنده از سوختن و پرپر شدن چندین کبوتر، در مراسمی به ظاهر شبیه‌سازی شده به عاشورا در یکی از شهرهای ایران، به سرعت در فضای مجازی دست به دست شد که واکنش هایی گسترده و البته متفاوت برانگیخت. از جریحه‌دار شدن عواطف انسانی، از آزار حیوانات بی‌گناه تا گمانه‌زنی درباره دست های پشت پرده در برکشیدن ویدیویی از چند سال پیش، با هدف مقابل قرار دادن انسانیت و عاشورا. اما از ناگوارترین‌ها، پیامدهای تلخی بود که نه نقد و اصلاح شیوه‌های بزرگداشت مراسم آیینی را- که در همه جای دنیا عمومیت دارد- بلکه ساحت شخص حسین(ع) و تابلوی بی‌نظیر آزادگی انسان را به اشکالی توهین‌آمیز نشانه رفته بود.

در این میان اما تهوع‌آورترین الفاظ از دهانی بیرون آمد که در همین یکسال گذشته، عروج‌اش از زندان پلیس امنیت اخلاقی و خوانندگی غیررسمی در زیر زمین به صندلی‌های آسمانی در مجاورت مقامات رسمی سیاسی- مذهبی و به فرموده، بازگشت‌اش به آغوش اسلام، از سوی همین مقامات جشن گرفته شده بود: امیرحسین مقصود لو معروف به تتلو که پس از به معراج رسیدن ناگهانی‌اش در زمان ممنوعیت محمدرضا شجریان و حتی ربنایش، قرار بود این نوستالژی عرفانی را بازخوانی کند، هم او که او را به خیال ابزاری کارآمد در بزنگاه سیاست به آغوش دین خودشان کشیدند و بزرگش کردند، بی خبر از آنکه روزی در کوچکی های او و خودشان غرق خواهند شد.
چند سطر ذیل نوشته ای است در همین باب. …

آن دهان بستید و دهانی دیگر باز کردید

قرار بود جای آن دهان ربنا بخواند و پاکیزگی روزهای عاشقی و لحظه های شکوهمند افطار به این دهان گره بخورد. قرار بود کبوتر حَرم بشود.

باورمان شده بود که به اسلام رحمانی که سالها بر آن تاخته بودند باور کرده‌اند. دیگر ملاک‌شان گذشته‌های آلوده نیست. علی وار، سپیده دم آنگونه نمی نگرند که شب پیش نگریسته اند، که شاید شکستگی دل و زمزمه نیمه شبی، کارگر شده باشد.

باور کردیم آنها که روزی دخترکانی جوان را به جرم زلفی برباد رفته، گیس‌کشان در نظاره جمع بر باد داده بودند، اهل مدارا شده اند، از ظاهر گرایی دست کشیده اند، بی اعتنا به خطوط منشوری خالکوبی ، درون را می نگرند و حال را.

به چشم دیدیم داستان سعدی را که چگونه، گِل دیروز با ظاهری متفاوت، مجاور گُلی- عطر خویش وام گرفته از بوی حَرم- نشسته و از کمال همنشین می گوید که چگونه در وی اثر کرده و باز هم باور کردیم.

اما حالا با این باور ها چه کنیم؟ حالا که شنیع‌ترین و رکیک ترین الفاظی که در طول تاریخ درباره اسطوره ای انسانی از این دهان بیرون آمده، از دهانی که قرار بود روزی ربنا بخواند، درباره اسطوره ای که روزی دین را فراتر از آزادگی در گوش تاریخ فریاد کشید.

انگار آن روز خوش خیال بودیم که گمان کردیم او قرار است کبوتر حَرم ضامن آهو بشود. او را برای حرم خودشان می خواستند ، به طمع هواداری میلیون ها فالوورش. چرا که دیگر این روزها غریب نیست اگر اسم ها یک سوی داشته باشند و رسم ها سوی مخالف. اسم ها حسینی باشد و رسم ها یزیدی و معاویه وار.

هر چه فکر می کنم و با خودم کلنجار می روم ،نمی توانم از این دهان ایراد بگیرم، اگر آن روز دمیده شدن روح آزادگی را در درون خویش، دیده و چشیده بود، اگر خود را در فضای مقدس نمای مادی، ابزار نیافته بود که نفاق را در وجودش شعله ور کند، امروز دهانش اینگونه آلوده نمیشد.

شناعت امروز او ثمره استفاده ابزاری و بذر نفاقی است که دیروز و روزهای پیشین، دیگران در وجودش کاشتند ، که به قول مولوی:
این جهان کوه است و فعل ما ندا
سوی ما آید نداها را صدا.
پاسخ بستن آن دهانی است که گشودگی اش یادآور گشایش لقمه های راز بود.

آری، ساحت حسین را همان هایی آلودند که اعتراض به ظلم را از آن دهان برنتافتند و این دهان را منافقانه بازکردند. آنها که حسین(ع) و خروش اش بر ظلم را مدفون شده در ۱۴۰۰ سال پیش می خواهند و منافقانه بر آن اشک می ریزند تا به تزویر آن، کسی یارای ایستادگی در برابر ظلم های امروزشان را نداشته باشد.

تلگرام
توییتر
فیس بوک
واتزاپ

7 پاسخ

  1. بعضی آب در هاون میکوبند.
    با آل علی و حسین هر که درافتاد ور افتاد.
    چون حسین و علی در چشم مردم ما اسوره ی حق و عدالتند و مردم عاشق حق و عدالتند.

  2. از ” خر مگس ” ترسان بود
    چو پاش بر دین لرزان بود
    کشیش باب حرامزاد
    سهمش ز زن حرمان بود
    گفتم ترا چه باک است ؟
    چون خرمگس انسان بود
    وی می دیده که ابوش
    همکاسه با سلطان بود
    پس می دیده حق او
    علیه شان عصیان بود
    عیسی نبود کینه توز
    خصمش لذا شیطان بود
    نبوده است اهل کبر
    بلکه عبد رحمان بود
    از و ساختند یک صنم
    کزان بسی خلجان بود
    دجال باشد بس ضدش
    تا نماید درمان زود
    خیلی کنند اقتداش
    بلکه برند از آن سود
    تا بگوید نک خدام
    برخی آرند ایمان زود
    کارش بوده ویرانی
    ولو تکلیف عمران بود
    کافر بشو پس او را
    گر نخواهی پژمان بود
    حسین و هم مسیح را
    دست انداختند خصمان زود
    راه انداختند تعزیه
    امت خواهند گریان بود
    ولو باشی خرمگس
    از تو شوند ترسان بود
    ایمان خرد خضر با جان
    که جان ورا ارزان بود

  3. حسین ع مظهر انسانیت و حقیقت و حق گرائی است۰
    نشناختن او، از او چیزی کم نمیکند۰

  4. جناب کیان لطفاً پیش از آنکه درباره تتلو و مخالفان کنونی اش داد سخن دهید، بفرمایید که اصلاً این بابا چی درباره امام حسین و یارانش گفته است؟ آخر ما کی می خواهیم الفبای نوشته تحلیلی و انتقادی را یاد بگیریم و رعایت کنیم. باور کنید هنوز خیلی ها مثل من نمی دانند و نمی دانیم که تتلو چه گفته که اینقدر غیرت دینداران و عاشوراییان را به جوش آورده است.

  5. مشاهده خیلی خوبی داشتید و بیان خوبی هم
    البته امیدوارم این دهانی که باز شده، بخاطر توهینهایش، و به اتهام موهوم سب، مجرم شناخته نشود و جامعه دیندار، باقر گونه و با مدارا از کنارش بگذرند

  6. آقای کیان
    شورشگر سیاسی ۱۴۰۰ را پیش را مقدس کرده اید؟ آیا بر بابک، یعقوب لیث و رییس علی دلواری هم عاشورا می گیرید؟
    تتلو پرت گفته اما شما هم کم پرت نیستید

  7. اقای حامد کیان

    حرف های تتلو توهین نبوده حرف دل صد ها هزار و بلکه میلیون ها ایرانی بوده و هست.
    مگر نمیبینید که اکانت تتلو چهلر میلیون فالویر داره و نوشته های اخرش را ده ها هزار نفر لایک کرده اند؟
    امام حسین برای شما ها اسطوره و قهرمانه. برای ما نسل جدید یه داستان غیرواقعی و تاریخی است.

    چشم هاتون را باز کنید و واقعیت جامعه ایران را ببینید.

دیدگاه‌ها بسته‌اند.

بازار دید و بازدیدهای دیپلماتیک در منطقه گرم است و ظاهرا روند نوینی از روابط و همکاری‌های منطقه‌ای شکل گرفته است. فرصت‌های جدید و تهدیدهای نوین، هم بازارها را به حرکت درآورده و هم موجب

ادامه »

در میان فعالین سیاسی بحثی جدی در جریان است که سرنگونی نظام جمهوری اسلامی و گذار یک‌باره از حکومت چه پیامدهایی خواهد داشت. بررسی شرایط ایران نشان می‌دهد که به احتمال زیاد پیامد سرنگونی حکومت «خلاء سیاسی» خواهد بود. در توضیح ویژگی‌های این پدیده می‌توان گفت…

ادامه »

رضا شاه در عمل یک رئیس جمهور مادام العمر در سرمشق اقتدارگرایانه بود. او هیچ ویژگی متعارف یک پادشاه را نداشت.تمام وقت خود را صرف اداره کشور می‌کرد. تفریح و فراغت پادشاه و سپردن امور اجرایی کشور به دیوان برای رضا شاه چندان معنا نداشت. در دوران حکمرانی او

ادامه »