از آن ۱۲ روز تا این ۲ روز؛ چه کسی «هزار» ایرانی را کشت؟

«نه لب گشایدم از گل، نه دل کشد به نبید
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید
چه جای من؟ که درین روزگار بی فریاد
ز دست جور تو ناهید بر فلک نالید»

آنقدر پریشان خاطر، تلخکام و خشمگین ام که طی بیست و چهار ساعت اخیر دستم به قلم نمی رفت و توان نوشتن نداشتم. هوشنگ گلشیری فقید می گفت: «آنقدر عزا بر سرمان ریخته اند که فرصت زاری کردن نداریم». حکایت روزهای هولناک و غریب این روزهای ماست.

بنابر منابع موثقِ متعدد، از جمله اخباری که از سردخانه های چندین بیمارستان داخل کشور نقل شده، انتشار فیلمی از جنازه های متعدد در کهریزک، گواهی پزشکانی که از وضعیت وخیم بیمارستان ها حکایت کرده اند؛ گزارش های متعددی که در جریان خاموشی سراسریِ اینترنت از طریق اینترنت ماهواره ای استارلینک منتشر شده، سوگمندانه طی جنبش اعتراضی اخیر،خصوصا پس از حضور چشمگیر و گسترده مردم در شهرهای مختلف کشور، در پاسخ به فراخوان رضا پهلوی، دست کم هزار نفر از هموطنان ما کشته شده و در خون غلتیده اند.

«جای آنست که خون موج زند در دل لعل». اعتراضات بحقّ مردمِ جان به لب رسیده ای که خود را مستاصل و بی پناه می بینند و همۀ راههای ممکن را طی سالیان گذشته برای پیگیری مطالبات خود آزموده و به درهای بسته خورده اند، غمگنانه با خشونت عیان و عریان و سرکوب خونین حکومت مواجه شده است.

مسئول اصلی وضعیتِ تاسف بار و تکان دهندۀ کنونی شخصِ آقای خامنه ای است، بدون اندکی مجامله و تعارف. شرایط مصیبت بار حال حاضر، چنانکه دو روز قبل در تلویزیون «بی بی سی» گفتم، ما حصل تحقّق استبداد دینی و سیاست های مضر، مخرب، ناموجه و ناتراشیدۀ ایشان طی دهه های اخیرست.

به گواهی کارنامۀ گفتاری- نوشتاریِ روشنفکری- سیاسی ام طی دو دهۀ اخیر، شخصا یک گذار طلبِ جمهوری خواهِ دموکراتم و همان جایی ایستاده ام که عزیزان در بندی چون مصطفی تاجزاده و سعید مدنی ایستاده اند. همچنین، مخالف حملۀ خارجی و مداخلۀ نظامی به کشورم هستم. اما نمی توانم وضعیت هولناک کنونی را نبینم و در مقام رفع و رجوع آن بر آیم و آدرس غلط بدهم. حضور چشمگیر و گسترده مردم مستاصل و جان به لب رسیده در خیابانها، نتیجۀ بی اعتنایی و نادیده گرفته شدنِ انبوه مطالبات بحق شان طی سالیان گذشته است.

کشتار انبوه شهروندان بی پناه در خیابان با گلولۀ جنگی، شلیک به آنها با اسنایپر (تک تیرانداز) از پشت بامها، حمله به بیمارستانها و و مجروحین بستری،… والله دل هر انسان با وجدانی که اندکی دل در گروی انسانیت و مدنیت دارد، را سخت به درد می آورد. سکوت دربارۀ این کشتار خونینِ حکومت و یا آدرس غلط دادن و معترضان را…

«اغتشاشگر» و « تروریست» خواندن و پای اسرائیل و آمریکا را به میان کشیدن و این اعتراضاتِ مردم را مرحلۀ بعدی جنگ ایران و اسرائیل انگاشتن، از عمق این فاجعۀ خونین نمی کاهد.
«آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت». البته که نمیتوان و نباید منکرِ کره گرفتنِِ آمریکا و اسرائیل از آبِ اعتراضات شد؛ اما نباید جای علت و معلول را عوض کرد و علت اصلیِ حضور میلیونیِ معترضان را نادیده انگاشت، از در « انکار» و « فرافکنی» در آمد و دوغ و دوشاب را بهم آمیخت.

از مدافعان نظام و جماعت ولایی- پایداری که انتظاری نمی رود به ظلمِ عیان حکومت اعتراض کنند. از «روزنه گشایان» نیز انتظاری نیست. بر عطالله مهاجرانی هم که سالهاست مسیر دیگری را اتخاذ کرده، مدافع استبداد دینی گشته، پشت پا به کارنامۀ خود در دوران وزارت «فرهنگ و ارشاد» زده و اعتراضات اخیر را در ادامۀ فعالیت های مسلحانۀ سازمان مجاهدین خلق در سالهای ابتدایی انقلاب انگاشته و عملا جواز سرکوب معترضان مستاصل را داده، حرجی نیست. اما باید از سید محمد خاتمی، اصلاح طلبان و « جبهۀ اصلاحات» که در این اوضاع غریب که « ز منجنیق فلک سنگ فتنه می بارد»، مردم بی پناه را فراموش کرده و سکوت اختیار کرده اند، گلۀ بسیار کرد.

طیِ جنگ دوازده روزه که با تجاوز اسرائیل به خاک کشور عزیزمان صورت گرفت، ۱۰۰۰ نفر کشته شدند. از سوی دیگر، طی اعتراضات مردمان طی پانزده روز اخیر در کشور، دست کم ۱۰۰۰ نفر کشته شده اند: « تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل»:
«نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته‌ست
درون سینه ام دردیست خونبار که همچون گریه می گیرد گلویم»