جهتِ اطلاع یک رئيس‌جمهور ازخودراضي

تقريبآ در همين ايّام در سه سال پيش؛ يعني سال ١٣٩٦ بود كه در بحبوحه وعده وعيدهاي نجومي كانديداهاي رياست جمهوري، فريب وعده هاي مدرن حسن روحاني را خوردم. اين وعده ها براي من ساده دل چنان فريبنده بود كه حتي براي كمك به ايشان در غلبه بر وعده هاي ديگر كانديداهاي رياست جمهوري، مقاله اي نوشتم( امكان سنجي وعده دو كانديدا براي ايجاد اشتغال، ٢٢ارديبهشت ١٣٩٦، وبسايت زيتون). البته، پيش از بيان اصل مطلب، بايد بگويم سادگي دل من از اين ناشي مي شد كه گمان مي كردم وعده دادن حسن روحاني، چيزي مانند وعده دادن امثال خودم باشد كه شب، خواب راحت ندارند؛ به دليل نگراني از ناتواني احتمالي در انجام وعده هاي داده شده به ديگران.

بگذريم و برسيم به اصل مطلب. در آن ايّام تبليغات كانديداهاي رياست جمهوري در ١٣٩٦، چنان به پايبندي حسن روحاني به وعده هايش باورپيداكرده بودم و البته، چنان نگران از احتمال به قدرت رسيدن يكي دو كانديداي ديگر كه با وجود خارج از ايران بودن، به يكي از بستگان تلفن زدم و خواهش كردم كه با شناسنامه اش به جاي من، به حسن روحاني رآي بدهد- زيرا او قصد نداشت در اين انتخابات شركت كند. اكنون، اين مطلب را به اين دو دليل مي نويسم: اول، به رئيس جمهور بگويم بسياربسيار پشيمان هستم از اينكه به او راي داده ام. دوم و البته، مهمتر از دليل اول، در دوسه هفته اخير، رئيس جمهور به بهانه تشريح عملكرد دولت در مقابله با عواقب شيوع كرونا در ايران، اين عملكرد را با ديگر كشورها؛ به ويژه در اروپاي غربي و آمريكا پيروزمندانه مقايسه مي كند. در اين مقايسه ها همانطور كه از هر سياستمدار و مقام ريز و درشت ايراني ديده مي شود رئيس جمهوري به عملكرد خودشان نمره عالي مي دهد و طرف مقابل، نصيبي ندارد جز نمره مردودي در مقايسه با عملكرد ايران.

چون رئيس جمهور از اين مقايسه ها حسابي حظ مي برد و با چاشني لبخند خاص خودشان، آن را بيان مي كند به عنوان دومين دليل نوشتن اين مطلب، خواستم امكان يك مقايسه ديگر را به ايشان تذكر دهم و از رئيس جمهور درخواست كنم هنگام مقايسه بعدي، اين مقايسه را نيز براي بينندگان و شنوندگان گزارش هاي عملكرد دولت بازگو كند. حال، بپردازيم به اين مقايسه احتمالا بي اهميت از ديد رئيس جمهور. در اين يكي دوماهه كرونايي، هر وقت خبري از ايشان منتشر شده است او را در بين زيردستان در هيئت وزيران ديده ايم كه همه گوش به بيانات رئيسشان هستند و رئيس جمهور متكلم الوحده، بي آنكه خبرنگاري در پيرامونش باشد، از برنامه ها و عملكرد عالي دولت درباره كرونا سخن مي گويد؛ البته بي هـيچ نگراني از وجود خبرنگاران سمجي كه ايشان را به خاطر احتمال ناموفق بودن اين برنامه ها و عملكرد سؤال پيچ كنند.

در مقايسه با اين شيوه خبررساني رئيس جمهور اسلامي ايران- و البته، بيشتر مقامات- از عملكرد دولت و حكومت در مقابله با كرونا، در همين ايّام در ينگه دنيا، يك رئيس جمهور ديگر كه البته، او نيز مانند رئيس جمهور اسلامي از عملكرد دولتشان راضي هستند هر روز در مقابل خبرنگاران بايد پاسخگوي كم و كاستی‌هاي چنين عملكردي باشد. يادم مي ايد در يكي از كنفرانس هاي خبري اخير رئيس جمهور آمريكا، يكي از خبرنگاران جسورانه به دونالد ترامپ اعتراض كرد كه چرا در حين اين كنفرانس، فاصله فيزيكي از ديگر مقامات ذيربط با بحران كرونا و حاضر در اطراف رئيس جمهور را رعايت نمي كند. در اينگونه كنفرانس ها، بگومگوي دونالد ترامپ با برخي خبرنگاران سمج، گاهي به حدي مي رسد كه خبرنگار حرف رئيس جمهور را قطع مي كند، رئيس جمهور حرف خبرنگار را و اين دور چندبار تكرار مي شود.

بهتر است بيش از اين وقت خواننده را نگيرم. اما به عنوان سخن آخر در اين نوشته، گمان مي كنم شايد خوب باشد براي اطلاع رئيس جمهور اسلامي ايران، از يك مقايسه ديگر پرده بردارم؛ مقايسه اي كه نه به ذهن ايشان خطور كرده است نه به احتمال زياد، به ذهن خوانندگان نوشته حاضر.

هنگام اندك كنفرانس هاي خبري رئيس جمهور اسلامي ايران، ايشان روي صندلي و راحت نشسته اند. در مقابل، هر خبرنگاري كه قرار است از رئيس جمهور سؤال كند بايد از روي صندلي برپاخيزد و بقيه ماجرا. در مقايسه، رئيس جمهور از خودراضي آمريكا، بايد پشت تريبون، به صورت ايستاده- گاهي تا دوساعت- پاسخگوي سوالات خبرنگاران حرفه اي و كاربلدي باشد كه بر صندلي شان، راحت نشسته اند و مجبور نيستند در مقابل قدرتمندترين سياستمدار دنيا، ايستاده طرح سوال كنند.

و اين هم درخواست آخر من از رئيس جمهور اسلامي ايران: در اين يك سال و اندي مانده از دوره رياستي كه براي من و ديگر راي دهندگان به شما خيري نداشت بكوشيد تا اندكي رضايت جمهور را جلب كنيد. وگرنه، دست كم سعي كنيد در مقابل دوربين، باز ازخودراضي ظاهر نشويد؛ مشك آن است كه خود ببويد نه آنكه عطار بگويد.