نیویورک؛ زیر پوسته شهر چه می‌گذرد؟

دیشب اتفاق تاریخی کم نظیری در نیویورک رخ داد؛ در قلب بزرگترین شهر آمریکا در رقابتی نفس‌گیر برای انتخاب شهردارِ بزرگترین شهر آمریکا و قلب مناسبات مالی آن، جوانی غیرخودی و مخالف وضع موجود، با رای اکثریت قاطع شهروندان نیویورک، شهری که ۱/۳ میلیون یهودی، یعنی بیشترین جمعیت یهودی خارج اسراییل را در خود دارد، کلید شهر را در اختیار گرفت! این رقابتی سخت میان ثروتمندان کلان، ترامپ و جمهوریخواهان با جوان ۳۴ ساله‌ای محبوب میان طبقات محروم و نسل نو و نخستین شهردار جوان در صد سال اخیربود.

در راس جبهه مخالف ممدانی، ترامپ رئیس جمهور قرار داشت که از مردم خواسته بود به او رای ندهند و برای تحریک مردم، او را «کمونیست» خوانده و حتی برای شکستن آراء او از مردم خواسته بود به رقیبش، با آنکه او نیز دموکرات بود. رای دهند. ترامپ حتی تهدید کرده بود اگر ممدانی انتخاب شود بودجه کمک دولت فدرال به نیویورک را ممکن است به حداقل برساند. ثروتمندان نیویورک نیز برای جلوگیری از انتخاب او حدود ۲۶ میلیون دلار خرج کرده و تمام تلاش خود را برای مقابله با او بسیج کرده بودند.

تصور کنید اگر این ماجرا در ایران افتاده بود و مردم تهران می‌خواستند با وجود نهی مقام رهبری و تهدید و خط و نشان کشیدن‌های مقامات، یک افغان به تابعیت ایران درآمده را با توجه به صلاحیت وسوابقش شهردار تهران کنند، چه اتفاقی می‌افتاد؟ آیا نظام ولایت مطلقه فقیه با شورای نگهبان و دهها تشکیلات تنگ نظرانه آشکار و نهانش اجازه حتی کاندیداتوری به غیرخودی می‌دادند؟ نظام کاپیتالیستی غرب با همه مفاسدش، با تکیه بر دموکراسی حداقل این ظرفیت را دارد که مردم می‌توانند خلاف نظر بالاترین مقام مملکت عمل کنند.

«زُهران قوام مَمدانی» مسلمان شیعه هندی تبار متولد «اوگاندا» و بزرگ شده در آفریقای جنوبی، مهاجرت کرده به آمریکا، که تنها ۷ سال پیش به تابعیت این کشور درآمده بود. عضو حزب دموکرات و طرفدار سوسیال دموکراسی.

حامی پر تلاش مردم فلسطین ، یکی از بنیانگزاران شاخه « دانشجویان برای عدالت در فلسطین»، منتقد جدی سیاست‌های اسراییل درغزه، طًرفدار جنبش بایکوت علیه معافیت مالیاتی شهروندان یهودی آمریکایی برای سرمایه گذاری در شهرک سازی دراراضی اشغال شده، محکوم کردن دولت آمریکا در حمایت مالی نظامی اسراییل در حمله به ایران و خلاف قانون اساسی آمریکا خواندن آن .

سوابق خانوادگی: مادرش فیلمسازی هنرمند از پنجاب هند و پدرش قبلا استاد دانشگاه شهر «کیپ تاون» آفریقای جنوبی بود که در باره سوابق استعمار کهنه و نو در آفریقا تدریس می‌کرد و پس از مهاجرت به آمریکا همان مطالعات را در دانشگاه معتبر «کلمبیا» ادامه داد. افزودن «قوام» برنام فامیلی، زنده کردن یاد و نام « قوام نکرومه» اولین نخست وزیر و رییس جمهور غنا، پس از استقلال از استعمار انگلستان در سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۶ بود که نشان می‌دهد زُهران ممدانی در چه بستری از شناخت رشد کرده است. گویا ورود زُهران به عالم «موسیقی رپ»، از مادر و ظلم ستیزی از پدر به او ارث رسیده باشد.

سیر مبارزاتی: چگونه یک طرفدار موسیقی «هیب هاب» به صحنه سیاست کشیده می‌شود؟ زُهران که لیسانس مطالعات آفریقایی داشت و با مستضعفان در ارتباط بود، با تاسیس دفتری مشاور برای کمک به خانواده‌های کم درآمد که بدلیل فقر و ناتوانی در پرداخت اجاره بهاء، اخطاریه دریافت کرده و در معرض آوارگی قرار می‌گرفتند، به تدریج با درد و رنج طبقات محروم آشنا و مردمی شده بود.

زُهران جنبشی را برای رسیدگی به وضعیت محرومان که حدود یک چهارم ساکنان نیویورک را تشکیل می‌دهند جنبشی را به راه انداخته و اهدافی را نیز مشخص کرده بود که توانست علاوه بر محرومان، دهها هزار نفر از نسل جوانِ سر خورده از نظام را با خود همراه کند.

در تثبیت اجاره بهای واحدهای مسکونی محرومان، مالیات بیشتر بستن بر کمپانی‌های بزرگ، تامین اتوبوس‌های مجانی سریع السیر ویژه مناطق محروم، تاسیس مهدکودک برای عموم خردسالان، تاسیس شبکه‌ای از فروشگاه‌های ارزان قیمت دولتی و تهیه مسکن ارزان.

شیوه مبارزات ممدانی با نظام سیاسی حاکم نیز قابل توجه است؛ او در مبارزات انتخاباتی خود، با وجود تحقیر و توهین‌های ترامپ به شیوه مثبت برخورد کرد و حتی تاکید کرد در صورت انتخاب شدن، نه تنها بهترین شهردار برای نیویورک و ساکنان آن، بلکه بهترین نیز برای دولت و ترامپ خواهد بود.

ممدانی با وجود مخالفت با صهیونیسم و دولت اسرائیل بارها تاکید کرده با یهودستیزی به شدت مخالف است و برخی هوادارن او نیز از یهودیان آزاده بودند. او برنامه و استراتژی دقیقی با استفاده از ابزار دیجیتال در دنیای پیشرفته طراحی کرده بود و توانست با «زبان زمانه» با نسل امروز ارتباط تنگاتنگ برقرار کند.

ممدانی دومین شهردار مسلمان پایتخت کشورهای غربی بود. پیش از او «صادق خوان» شهردار فعلی لندن از سال ۲۰۱۶ تا کنون، فرزند هشتم یک راننده اتوبوس مسلمان مهاجر از پاکستان با مادری خیاط بود. صادق در انگلستان حقوق خوانده و در مبارزاتی سخت با یک رقیب میلیاردر یهودی به شهرداری لندن رسیده بود.

صادق خان نیز در حل مشکل حمل و نقل لندن و کاهش آلودگی هوا بسیار موفق بود و امسال به پاس خدماتش به مردم لندن در لیست افتخار آفرینان سال نوی بریتانیا قرار و عنوان «شوالیه» گرفت. مجله تایم نیز او را در لیست ۱۰۰ شخصیت تاثیرگذار جهان قرار داد.

جمع بندی: این دو تجربه نشان می‌دهد به جای سردادن شعارهای توخالی علیه حاکمان، باید در میان مردم رفت و به آنان خدمت کرد، در میدان عمل است که یک مبارز ساخته و با دردهای مردم آشنا می‌شود و تجربه می‌اندوزد.

تحلیل برخی تلویزیون‌ها و سایت‌های ایرانی خارج کشوری:

با همه هیجانات و استقبالی که از پیروزی ممدانی دیده شد، متاسفانه برخی تحلیلگران هموطن، این جنبش را تحریک توده‌های فقیر و محروم برای اهداف سیاسی با وعده‌های پوشالی تلقی کردند و آن را جنبشی شبیه جنبش آگاهی بخش دکتر شریعتی معلم انقلاب و قیام آقای خمینی پیش از انقلاب با وعده آب و برق مجانی معرفی کردند. این نظریه پردازان، با دفاع از نظام سرمایه داری و رقابت آزاد که توسعه آور است و ندیده گرفتن سلطه سرمایه بر سیاست و حکومت، تلاش‌های ممدانی را عوام فریبی و در بلند مدت به زبان محرومان تفسیر کردند.

دو شیوه مبارزه با ظلم وجود دارد؛۱

۱- دوشیدن گاو به جای درگیر شدن با شاخ آن ( سخن ماتاهیر محمد، رهبر و نخست وزیر سابق مالزی به هیات نمایندگی ایران، که کشور عقب افتاده خود را رشد و توسعه چشمگیر داد)، در مقابل شیوه قهرآمیز انقلابی «جنگ جنگ تا رفع فتنه از عالم» با خط مشی آقای خمینی و ادامه آن سیاست با داعیه نابودی دشمنان و ترک مذاکره مستقیم با آنان که ما را به وضعیت اسفبار اقتصادی امروز رسانده است.

۲- سیاست مستقل ملی بدون تکیه به قدرت‌های شرق و غرب و پرهیز از ورود در اختلافات آنان. سیاست « موازنه منفی دکتر مصدق» در ایران و سیاست گاندی در هندوستان.

سیاست خارجی توصیه شده قرآن به مسلمانان، حفظ استقلال و عدم وابستگی به یهود و نصاری، در عین حال نیکی کردن به آنان و داشتن روابط عادلانه اقتصادی و فرهنگی با آنان است. از جمله: آیات ۸ و ۹ سوره ممتحنه. آنچه بسیار مهم است روی پای خود ایستادن، بی نیاز از مستشاری آنان بودن و بستن راه نفوذ بیگانگان درزمینه‌های مختلف می‌باشد. از جمله؛ آیات ۸ و ۹ سوره فتح آل عمران ۲۸، ۱۳۹ و ۱۴۴، مائده ۵۱ و ۵۷.