آنچه این روزها مشاهده میشود و بر زبان برخی از مجلس و دولت جاری است “نوکرخواهی و غلامسازی” است؛ از حذف و اخراج اساتید دانشگاه و دانشجویان تا چیدن مهرههای خاص در جایگاههای مدیریتی و زبان چرب و نرمی که در تملق و فرمانبرداری از خود نشان میدهند و له کردن اخلاق و اختیار و آزادی و نخبگان و نامداران علمی و هنری و فرهنگی و مذهبی و سیاسی در زیر پای پیلان قدرت و سیاست و رویگردانی از سخن فرزانگان و خردمندان همه و همه حکایت از “غلامسازی” دارد.
اینکه آقاتهرانی به تأکیدات مصباح یزدی رجوع میدهد که ” ولایت مطلقه کافی نیست، اطاعت مطلقه هم باید در کنار آن باشد ….” و اینکه آقای منصوری معاون اجرایی رئیسی میگوید:” دولت خودش را در مقابل رهبری عددی نمیداند، خودش را صفر میداند، خودش را نوکر ولایت میداند….” معنا و مفهوم آن این است که آرایش نظام سیاسی نه فقط “یکدست کردن حاکمیت و حامیپروری” بلکه افزون بر آن “غلامسازی و نوکرپروری است”؛ در این احوال و با این تصفیههای گسترده هر آنکه تأیید و بر کشیده میشود (چه برای مجلس و چه برای دولت) بله قربانگویی نوکرصفت است که پذیرفته است تا به عنوان غلام برکشیده شود.
قدرت وقتی به سوی تمرکزگرایی مطلق میل میکند لاجرم اطاعت هم باید مطلق باشد و اظهار ارادت چنان مطلقه باشد و خود را خاکمال و پایبوس کند که بتواند در خیل چاکران در آید.
ظاهراً به این نتیجه رسیدهاند که دیگر یکدستسازی و خالصسازی جواب نمی دهد و نوکرپروری و غلامسازی را در دستور کار قرار داده اند.
مقدمه در دو دهه اخیرِ پساانقلاب ۵۷، دو جریان فکری نئولیبرال که از یک سو،…
خبر هرگونه تفاهم میان ایران و آمریکا، در جامعهای که دههها زیر سایه تنش،…
به مناسبت بیست و نهم خرداد سالروز مرگ علی شریعتی متفکر بزرگی که بیش…
درامد: آنچه که در این نوشتار ملاحظه میکنید، حاشیهای است بر یک گفتوگو در…
مدتی است هر رسانهای را که باز میکنید، سعید لیلاز را میبینید که با لحنی…
جامعه ایران از دیماه تاکنون با سه بحران همزمان و عمیق روبهرو شده است: سرکوب…