این روزها که نزاع عدهای برسر اموال و عناوین و مقامات دنیوی بالا گرفته و هر کس در این باره سخنی میگوید من هم سخنی دارم. سخن من این است که همهٔ این افراد که در این روزها چه در مقام طرفین دعوی و چه در کسوت ناصح و خیرخواه گونهای با این نزاع درگیر شدهاند و همگی لقب «آیتالله» یدک میکشند انسانهاییند مانند سایر انسانهای جامعه.
اگر گفته شود محمد یزدی و صادق لاریجانی، ناصر مکارم، احمد جنتی، حسین نوریهمدانی و … چنین یا چنان گفتهاند مردم میتوانند دربارهٔ سخنان آنها با توجه به اعمال آن افراد بهراحتی داوری کنند. اما وقتی لقب «آیتالله» به این افراد میچسبانند و میگویند «آیتالله فلان چنین گفت» و «آیتالله بهمان چنان»، در این صورت پای خدا به میان کشیده میشود و عظمت و جلالت خداوند خرج مقاصد دنیوی این افراد میگردد و عموم مردم چون افسونزده میشوند قدرت تمیز و تشخیص حق و باطل را از دست میدهند. این القاب افسونکننده و ضد شفافیت هستند. محض رضای خدا و برای اینکه مردم افسونزده نشوند خواهش میکنم آقایان برای همیشه این القاب را کنار بگذارند و از علمای دین هم مانند سایر افراد جامعه، فقط با نام کوچک و عنوان خانوادگی سخن گفته شود. آنقدر خدا خرج مقاصد دنیوی اشخاص شده که سرمایهٔ معنوی جامعهٔ ما درحال نابودی است. چه کسانی مسئول این وضع اسفبار هستند؟!
منبع: وب سایت نویسنده
مقدمه: گسست میان نص قانون و وجدان جمعییکی از بنیادیترین کارکردهای نظام حقوقی در…
نوشتاری با عنوان «تأملی بر فرصت نهفته در آینده ایران؛ برخاستن از خاکستر بحرانها در…
تجربه دینی چیست؟ در ترازوی نقد ۱ —طرح مسئله پرسش از ماهیت آگاهی، جایگاه انسان…
اخیرا مقاله ای در چهار بخش با عنوان " انحطاط روشنفکری دینی در ایران معاصر"…
یکی از شاخههای بسیار مهم فلسفه، اخلاق باور نام دارد. اخلاق باور، حیطهی فکری است…
به مناسبت نهمین سالگرد درگذشت دکتر ابراهیم یزدی دقیقا به یاد ندارم که از…