در روزهای غبار آلود و مشحون از دلشوره ای که در آن بسر می بریم و جنگی تمام عیار و ظالمانه علیه موجودیت ایران توسط امریکا و اسرائیل در جریان است و اکثریتِ ایرانیان گرفتار دو جماعت جنگ طلبِ داخل کشور و خارج کشور نشین شده اند؛ طنین انداز شدنِ صدای زندان سیاسیِ خوشنامی چون مصطفی تاج زادۀ عزیز که به رغمِ تحملِ یازده سال حبس ظالمانه، پای تمامیت ارضی کشور ایستاده، تمام قد از آن دفاع می کند و آشکارا با جنگ مخالفت می کند،حقیقتا ستودنی و مایۀ دلگرمی است.
نامۀ او خطاب به دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا اینگونه آغاز می شود: «این نامه را یک زندانی سیاسی دموکراسیخواه و صلحطلب… خطاب به جنابعالی مینویسم تا مخالفت قاطع خود را با جنگی اعلام کنم که خسارات و تلفات زیادی بر جای گذاشته است». و اینگونه ادامه می یابد: «چرا در حین مذاکرات دستور حمله به ایران را صادر کردید؟» و همچنین در ادامه افزودهاست: «چرا با وجود دستیابی به اهداف تعیینشده … از تصمیم جدید خود برای بمباران اهداف غیرنظامی شامل نیروگاههای برق، تأسیسات آبشیرینکن، پلها، پالایشگاهها و دیگر زیرساختهای ایران خبر میدهید؟… چنین راهبردی مغایر حقوق بینالملل است، قوانین ایالات متحده را نقض میکند و اعلان جنگی غیرانسانی با ملت دلیر و رشید ایران به شمار میرود…تلاش برای بازگرداندن ایران به عصر حجر، صرف نظر از امکان یا امتناع آن، نشانگر موفقیت دولت آمریکا در این جنگ نیست».
سطور پایانی نامه نیز از این قرار ست: «با آرزوی صلح عادلانه و با یاد همه جانباختگان جنگ اخیر، بهخصوص دانشآموزان بیگناه میناب».
در ایام پر تلاطمی که مدّاح کم مایه، بطّال و لمپنی، جواد ظریف را به خاطر انتشار مقاله ای در نشریۀ فارن افیرز و طرح جسورانه، شجاعانه و میهن دوستانۀ « مصالحۀ عزت مندانه» تهدید می کند و مصرّانه بر طبلِ ادامۀ جنگ می کوبد؛ در روزگاری که رسانۀ ضدّ ملیِ «ایران اینترنشنال» در کار قبح زدایی و عادی سازی تجاوز آشکار به خاک کشورمان بر آمده، از تعبیر «عملیات» به جای «جنگ» و « تجاوز» استفاده میکند و با جعل و دروغزنی، خاک در چشم حقیقت می پاشد و در کار رفع و رجوع و توجیه حملۀ وحشیانه به زیرساختهای کشورمان هست و تلویحا از جنگِ جاری خانمانسوز دفاع می کند؛ مخالفت کردنِ آشکار و بدون لکنتِ با جنگ، به رغم همۀ زجرها و سختی هایی که خودت و خانواده ات طی شانزده سال اخیر متحمل شده ای؛ کاری ست کارستان و ماندگار و از نازنینِ وطن دوست و سرمایۀ سیاسی ای چون تاجزاده بر می آید. از راه دور، دستان این آزادۀ در بند و دوست قدیمیِ وارسته را به گرمی می فشارم و خلاصی ملکت و ملت از این جنگ خانمانسوز و آزادی تمام زندانیان سیاسی را به دعا از جان جهان خواهم:
چون دعامان امر کردی ای عجاب
این دعای خویش را کن مستجاب
مقدمه در دو دهه اخیرِ پساانقلاب ۵۷، دو جریان فکری نئولیبرال که از یک سو،…
خبر هرگونه تفاهم میان ایران و آمریکا، در جامعهای که دههها زیر سایه تنش،…
به مناسبت بیست و نهم خرداد سالروز مرگ علی شریعتی متفکر بزرگی که بیش…
درامد: آنچه که در این نوشتار ملاحظه میکنید، حاشیهای است بر یک گفتوگو در…
مدتی است هر رسانهای را که باز میکنید، سعید لیلاز را میبینید که با لحنی…
جامعه ایران از دیماه تاکنون با سه بحران همزمان و عمیق روبهرو شده است: سرکوب…