سلطنت؛ تکرار کمیک یک تراژدی؟

حسن یوسفی اشکوری

درآمد
ظاهرا فعالیت‌های پهلوی‌طلبان حول آقای رضا پهلوی وارد مرحله تازه‌ای شده است. هرچند باور ندارم که چنین تلاش‌های توهم‌آلودی در کشوری با مختصات ایران آن هم در پی جنبش به اصطلاح نسل (z) به جایی خواهد رسید اما به هرحال هر ایران‌خواهی که برای تغییر وضع موجود و تحول آن به وضع مطلوب تلاش می کند و از تکرار سرنوشت انقلاب‌های تاریخی و از جمله انقلاب ایران بیم دارد، نمی‌تواند بی‌تفاوت باشد و حداقل آن است که دیدگاه خود را به هنگام با مخاطبانش در میان بگذارد. این یادداشت کوتاه گامی عمدتا با این دغدغه تحریر شده است؛ دغدغه‌های یک فعال سیاسی در دهه چهل و پنجاه و حاضر در انقلاب بزرگ ۵۷.
آنچه در این یادداشت خواهد آمد ذیل دو عنوان خواهد بود:

الف. چرخ زمان به عقب بر نمی گردد
به یاد می‌آورم در سال ۴۱-۴۲، زمانی که انجمن‌های ایالتی و ولایتی مطرح بود و بخش غالب جامعه مذهبی ایران و عراق بر ضد آن به جنبش در آمده بودند، شعاری پیوسته تکرار می شد: چرخ زمان به عقب بر نمی‌گردد! در آن زمان، از آنجا که اسدالله علم شاغل مقام نخست‌وزیری (که خود را با افتخار «غلام ‌خانه‌زاد» می دانست) و در تعطیلی مجلس مصوبه‌ای طولانی تحت عنوان انجمن‌های ایالتی و ولایتی ارائه داده بود، این سخن به صورت شعار محوری علیه نخست‌وزیر و دولت و در واقع محمدرضا شاه (که کارگردان پشت صحنه بود و هنوز اعلام ظهور نکرده بود) تلقی می‌شد.

در هرحال هرچند نظریه حرکت طولی و جبری تاریخ و تحولات آن، حداقل به گونه‌ای که بسیاری بر آن اصرار می‌ورزند، چندان قابل دفاع نیست، اما این که تحولات اجتماعی و انسانی دوره‌ای هستند و تابع قانون‌مندی خاص و در تخته بند مقتضیات زمان و حتی مکان، نمی‌توان تردید کرد. به گمانم تغییرات و تحولات تاریخی، حلقوی است و نه طولی و خطی، ولی در نهایت برخی از افکار و آداب و دوران‌ها، در گذر ایام و در کوره‌های با ثبات علم و اخلاق و تجربه، پخته‌تر شده و از آزمون‌های پیاپی سرفراز و کامیاب و یا کامیاب‌تر می‌شود و برخی نیز برای همیشه بی‌اعتبار و در نتیجه از گردونه فایده‌مندی و عقلانیت خارج می‌شوند.

این مقدمه را به این دلیل گفتم تا بگویم دوران سلطنت با مؤلفه‌های گریزناپذیری چون: موروثی بودن حق فرمانروایی در یک خانواده و یا خاندان و تبار، پدرسالاری، اشرافیت خاندانی و موروثی، تأمین هزینه‌های گزاف شاه و دربار از اموال عمومی (بیت المال) به یک فرد و خاندان و…، به لحاظ تاریخی به روزگاران سپری شده اختصاص دارد. گرچه هنوز در پی یک سلسله تحولات مثبت و دموکراتیک و البته پر هزینه در اروپا و برخی نواحی تحت تأثیر رخدادهای ویژه اروپایی، هنوز در برخی کشورهای غربی نظام سلطنت موروثی به صورت رسمی و نمادین وجود دارد، اما تکرار چنین تجربه‌ای در سنت و تاریخی با مختصات ایران، به کلی بی‌وجه است و مصداق ضرب‌المثل مشهور «من جرّب المجرّب حلّت به الندامه» است. آزموده را آزمودن خطاست!

در این صورت چه شده است که عده ای در ایرانِ عصر جمهوری بار دیگر به یاد احیای سلطنت و آن هم سلطنت منقرض شده در پی یک انقلاب بزرگ مردمی افتاده و فیلشان یاد هندوستان کرده است؟ آیا عملکردهای منفی و غیر قابل دفاع در دوران جمهوری اسلامی، دلیل معقول و موجهی است برای بازگشت به روزگار سپری شده و دادن سررشته امور آینده به دست خاندانی که خود در زمانی نه چندان دور نمادی از ستم و تجاوز و ستمگری بوده و در زبان و در عمل با هر نوع آزادی و دموکراسی مخالف بوده و پادشاه وقت درست مانند دو رهبر جمهوری اسلامی، دموکراسی را البته با عنوان اتهامی «دموکراسی غربی»! به سخره می‌گرفت و حداقل آن را با مقتضیات جامعه ایرانی مناسب و سازگار نمی‌دانست؟ اگر ایرانیان چهل-پنجاه ساله امروز آن زمان را به یاد نمی‌آورند، کسانی که آن روزگار تباه را زیسته‌اند و به ویژه قربانی انواع سانسورها و تبعیض‌ها و خشونت‌های حکومتی بوده‌اند، نمی‌توانند آن روزگار را فراموش کنند. چگونه می‌توان تصور کرد نسل انقلاب که از یک طرف تجربه تلخ استبداد سلطنتی گذشته را به یاد دارند و هنوز شماری از آن نسل قربانی زنده‌اند و نیز نسل جوانی که امروز آگاه‌تر از نسل گذشه است و شعارش زن، زندگی، آزادی است زیست جهانش با مختصات قرن بیست و یکم، کم و بیش منطبق است، بار دیگر مرتجعانه به گذشته‌های نه چندان دور و آزموده شده برگردد. به راستی دفع فاسد به افسد، خلاف عقل و مصلحت است. بیفزایم در اینجا محل بحث عمدتا نوع حکومت و سیستم حکمرانی است و به ویژه مقایسه بین دو نوع نظام سیاسی به مثابه سیستم حقوقی (پادشاهی موروثی و جمهوری) مورد نظر است. چنین می نماید که بازگشت از جمهوری به پادشاهی تحت هر عنوانی نوعی ارتجاع است و می توان گفت بیشتر کمدی است و مضحک تا اقدامی جدی و معقول و مفید.

ب. آیا می توان پسر را به گناه پدر مجازات کرد؟
در اینجا بی تردید کسانی به‌درستی می‌پرسند که رضا پهلوی که مسئول حکومت پدرش و پدر بزرگش نبوده و نیست؛ وانگهی، ایشان که وفق گفتار دموکرات است و جز به ایران و پیشرفت و آزادی فکر نمی کند؛ چرا باید نادیده گرفته شود و محکوم به حکم کلی میراثی بشود؟
در پاسخ به اجمال می توان به چند نکته اشاره کرد:

یکم. در مرحله نخست باید روشن شود که جناب رضا پهلوی دارای چه موقعیت و منزلتی است؟ این که ایشان در حال حاضر در خیل انبوه مخالفان برانداز جمهوری اسلامی طرفدارانی به ویژه در خارج از کشور دارد، ظاهرا تردیدی نیست و حداقل از موضوع بحث خارج است؛ اما راستی ایشان از چه جایگاهی بدین مقام برکشیده شده است؟ گویا در این هم تردیدی نیست که اگر عقبه خاندانی و در واقع «شاه‌زادگی» از رضا پهلوی سلب شود، دیگر هیچ امتیازی ندارد که هیچ؛ حتی از عموم مبارزانی که در طول این چهل سال علیه ظلم و ستم و فساد حاکم مبارزه کرده و می کنند و رنج فراوان برده‌اند و می‌برند و بسیارانی حتی در این لحظه در زندان‌های نظام مستبد حاکم اند، بسیار نازل‌تر است و موقعیتش در حد صفر است.

دوم. از آن مهم‌تر، آیا آقای رضا پهلوی امروز یک فرد عادی است و یک فعال سیاسی و یا مدعی سلطنت و به تعبیر خودشان و پیروانِ پهلوی خواه پادشاه قانونی کشور؟ می‌دانیم که ایشان در ۴۲ سال قبل پس از درگذشت پدر تاجدارش طی مراسمی رسمی در قاهره به عنوان پادشاه قانونی بر اساس قانون اساسی مشروطه به کتاب قرآن سوگند خورده است. فیلم آن موجود است و قابل دسترسی. در آن مراسم ایشان پس از سوگند قرآن را می‌بوسد. حال پرسیدنی است که آیا آن سوگند هنوز معتبر است؟ اگر چنین باشد، طبعا ایشان باید همچنان خود را پادشاه احتمالا با عنوان «رضا شاه دوم» بداند ولی می دانیم که چنین نبوده و نیست. دیری است که نه تنها چنین ادعایی مطرح نیست، بلکه ایشان همواره تعیین نوع نظام حاکم را به آینده موهوم و نامشخص ارجاع داده و می‌دهد. حتی ایشان در یک سخنرانی انتشار یافته ادعا می‌کند که شخصا جمهوری را بر سلطنت ترجیح می دهد.

در هرحال روشن نیست که رضا پهلوی در کجا ایستاده است. در واقع نه ایشان در این باب موضعی شفاف دارد و نه حامیان غالبا متعصب و جزم‌اندیش و فردپرست و خاندان‌محور سخنی گفته و می‌گویند. این‌گونه امور مهم و حیاتی را به آینده‌ای موهوم ارجاع دادن فقط بر ابهام و بدگمانی می‌افزاید. گرچه برخی از این طرفداران، دعوی مضحکی درانداخته‌اند که اگر مراد از جمهوریت دموکراسی است، خب! سلطنت مشروطه هم می‌تواند دموکرات باشد! از آنجا که این افراد همواره از نمونه پادشاهی انگلستان یاد می‌کنند، می توان پرسید که آیا پادشاهی انگلستان دارای جمهوری است؟! اگر چنین است چرا هنوز جمهوری‌خواهان در این کشور فعالیت می کنند و دنبال حاکمیت جمهوری هستند؟ راستی روشنفکران و حقوق‌دانان ایرانی پس از مشروطه تا انقلاب ایران چقدر بیسواد و عقب‌مانده بودند که چنین دقیقه‌ای را در نیافته بودند! در هرحال گفتن ندارد که جمهوری و سلطنت به لحاظ ساختار حقوقی و سیاسی دو نظام کاملا متفاوت و در نهایت متناقض‌اند و در واقع بدیل و رقیب هم شمرده می‌شوند و هرگز در گلیمی نگنجند!

سوم. دیری است که پهلویست‌ها به پیروی از رهبر خود مدعی‌اند دنبال احیای مشروطیت‌اند و رضا پهلوی را نیز به عنوان پادشاه مشروطه می‌شناسند. از این رو خود را با افتخار مشروطه‌خواه می‌شمارند و حزب مشروطه تأسیس کرده‌اند. پرسیدنی است که آیا مراد همان مشروطه ۱۲۸۵ خورشیدی و به طور مشخص قانون اساسی مشروطه است؟ اگر پاسخ مثبت است، که ظاهرا جز این نیست، چگونه است رضا پهلوی بارها اعلام کرده است که اولا نظام آینده را به رأی مردم می‌گذارد؟ ثانیا مدعی است که نهاد دین از دولت جداست (سکولاریسم) و از این رو پادشاه و دولت نسبت به دین‌ها بی نظر است؟ این در حالی است که در اصل اول قانون اساسی مشروطه تصریح شده است: «مذهب رسمی ایران اسلام است و طریقه حقه جعفریه اثنی عشریه است باید پادشاه ایران دارا و مروج این مذهب باشد». در اصل دوم آمده است: «باید در هیچ عصری از اعصار مواد قانونیه آن مخالفتی با قواعد مقدسه اسلام و قوانین حضرت خیرالانام صلی الله علیه و سلّم نداشته و معین است که تشخیص مخالفت قوانین موضوعه با قواعد اسلامیه بر عهده علمای اعلام ادامه برکات وجودهم بوده و هست». اگر رضا پهلوی به این قانون اساسی سوگند خورده است، چگونه می‌تواند در آخرین مصاحبه‌اش در تلویزیون «من‌وتو» دین و مذهب را خصوصی بداند و نسبت به دین‌ها و عقاید مذهبی مردم متکثر ایران امروز و فردا بی‌تفاوت و بی‌نظر باشد؟ مشروطه‌خواهان امروز در این باب چه می‌گویند و در آینده چه خواهند کرد؟ اگر رضا پهلوی و حامیان به قانون اساسی مشروطه باور ندارند و حتی برآنند تا در آینده آن را تغییر دهند، در این صورت، دعوی مشروطه‌خواهی‌شان در حال و آینده از بنیاد ویران می‌شود و در نتیجه تنها عامل مشروعیت‌بخش سیاسی خود را از دست خواهند داد. در هر صورت اگر دعاوی آزادی‌خواهی و دموکراسی‌طلبی و حقوق بشری شان را باور کنیم، مشروطه‌خواهی‌شان بی تردید مهمل و بلاموضوع خواهد بود.

چهارم. درست است که رضا پهلوی مسئول اعمال و رفتار پهلوی‌ها نیست و از این نظر در خور هیچ انتقادی نیست، اما پرسیدنی است که اولا، چگونه است که ایشان و صد البته حامیان شعارهای خیابانی گروهی به سود رضا شاه و یا پسرش را به سود خود مصادره می‌کنند ولی از روی دیگر سکه یعنی بسیاری از اعمال و رفتارهای ضد آزادی پهلوی‌ها احتراز می‌کنند و خود را مبرّا می‌شمارند؟ برای رفع هر نوع بدفهمی بگویم، همین ایراد به غالب اصلاح‌طلبان خط امامی نیز وارد است. حداقل آن است که لازم است مدعی کنونی وراثت خاندانی پهلوی (و نیز وارثان ایدئولوژیک خمینی) به طور شفاف اعلام نظر بکنند تا تکلیف مردم و به طور خاص پیروان روشن شود. این موضع‌گیری شفاف بدان جهت ضرورت دارد که مردم بار دیگر شاهد چکمه‌پوشی دیگر (هرچند از فرنگ آمده) نباشند و عملا از چاله به چاه نیفتند. کسی که مدعی است می‌خواهد برای مردم آزادی و دموکراسی بیاورد، طبعا نمی‌تواند از سیاست‌های آزادی‌ستیزانه رژیم پیشین دفاع کند و حتی در این مورد بی تفاوت و ساکت بماند. فقط از کارنامه مثبت پهلوی ها گفتن و ابعاد آشکارا منفی را انکار کردن و حتی به سکوت برگزار کردن، نه اخلاقی است و نه امیدآفرین. بیفزایم حرف‌های چند پهلو و مبهم در این مورد مهم نیز نه تنها کارساز و قانع کننده نیست، بلکه به شدت شبهه‌آفرین است. به هر تقدیر محال عقلی نیست که یک پهلوی مدرن حتی در قالب شاهزاده مدا‌فع صادق دموکراسی و حقوق بشر باشد، اما این باید در حدی اطمینان آور و قانع کننده باشد.

پنجم. با این حال شواهد و قراین حالیه و مقاله فراوانی وجود دارد که حداقل صداقت و خلوص جناب شاهزاده را به جد به چالش می‌کشد. در این باب لازم است که تمام مواضع نامعقول و ضد آزادی و حتی ضدملی پهلوی در این چهل سال به طور مستند مرور شود اما در این مختصر صرفا به یک مورد اخیر اشاره می‌شود و آن هم حرکت‌ها و رفتارهای شمار قابل توجهی از حامیان جدی و جزم‌اندیش و به تعبیر پرمعنی «شاه‌اللهی» ایشان است.
صحنه‌های پرشماری از حامیان پهلوی‌گرا در خارج از کشور (که فیلم‌های آن نیز در شبکه های اجتماعی قابل مشاهده است) در دست است که حامیان رفتارهایی مانند حمله به تجمعات اعتراضی در خیابان‌ها و یا محل‌ها و یا طرح شعارهایی که جز انحصارطلبی و استبداد و سانسور چیزی دیگری نیست و جز نوعی جزم‌اندیشی و حرکات فاشسیتی نامی ندارد. از جمله این نوع شعارها این است: مرگ به سر فاسد/ ملّا، چپی، مجاهد. یا: رهبر ما پهلویه / هرکه نگه اجنبی. شگفتا که طراحان این شعارها (که ظاهرا از نسل بعد از انقلاب‌اند و از حوادث عصر انقلاب و به طریق اولی عصر پهلوی‌ها اطلاعی ندارند) عینا شعارهای حزب اللهی‌های آن دوران را ناشیانه کپی کرده‌اند. در آن زمان گفته می شد: مرگ بر سه مفسدین / کارتر و سادات و بگین. یا گفته می شد: حزب فقط حزب‌الله / رهبر فقط روح‌الله. البته منصفانه باید گفت آن شعار زمانی داده می‌شد که خمینی پیروز بازگشته و خود در اوج اقتدار و محبوبیت بود. واقعا با خودم می‌گویم وقتی که هنوز نه به دار است و نه بار (و حتی احتمالا در عمر شازده پهلوی پیروزی نصیب‌شان نخواهد شد)، مخالف رضا پهلوی «اجنبی» (بخوانید غیر ایرانی) تلقی می‌شود، چگونه می‌توان اطمینان داشت که به فاشسیم بدخیم‌تر مبتلا نشویم؟ من که این دوران تلخ را زیسته‌ام، چقدر باید نادان و بی‌ملاحظه باشم به چنین تازه‌به‌دوران‌رسیده‌هایی اعتماد بکنم؟! مگر حزب فقط حزب رستاخیز را از یاد برده‌ایم؟ مگر پدر تاجدار صریحا اعلام نکردند که اگر کسی رستاخیزی نیست، از ایران برود؟ مگر شعار «خدا، شاه، میهن» فراموش شده است؟

البته خوش‌بینانه می‌توان حدس زد که رضا پهلوی با چنین حرکاتی موافق نیست، بسیار خوب! اما لازم و حتی به سود خودش است که قاطعانه مانع  این دست حرکات شود و حداقل این نوع حرکات زشت و آزادی‌ستیز را با شفافیت تمام محکوم کند. اما وقتی یاسمین پهلوی به عنوان همسر ایشان یکی از همان شعارهای فاشسیتی را عینا بازنشر می‌کند، دیگر نمی‌توان گفت «ان شاءالله گربه است»! یا وقتی یکی از جوانان باورمند به رضا پهلوی و اهل نظر و قلم (که گفته می‌شود مقام مشاورت هم دارد) با شفافیت تمام می نویسد: «بعد از جمهوری اسلامی اولویت دولتی که بر سر کار می آید بازسازی اقتصادی کشور، ترمیم و اصلاح نهادهای پایه، و پاسداشت حقوق اساسی افراد باید باشد. در دوره ای حداقل ده‌ساله «انتخابات بازی» به سبک افغانستان و عراق نتیجه‌ای جز فاجعه نخواهد داشت. نباید اجازه دهیم این چپ ها و لیبرال ها یک بار دیگر کشور را با انتزاعیات شان به فنا دهند». شوربختانه این نوع اندیشه‌ها در قلمرو پهلویسم کم نیست. دقیقا تکرار همان توهمات دیکتاتورمنشانه پهلوی‌ها. رضا شاه زمانی و به مناسبتی گفته بود: زمانی درِ این طویله [مجلس] را می‌بندم! واقعیت تلخ آن است که حدود یک قرن پس از اظهارنظر پهلوی اول و آن هم زمانی که هنوز چشم انداز چندان امیدوار کننده نیست، همان سخن ضد مردمی ذیل عنوان تحقیرآمیز «انتخابات‌بازی» شنیده می شود. در واقع سنت منحوس «حذف» در تاریخ ایران به عیان تکرار و بازتولید می شود.

ششم. اخیرا طرف‌داران رضا پهلوی کارزاری راه انداخته مبنی بر این که مردم ایران به حضرت ایشان وکالت دهند تا در جهت سرنگونی جمهوری اسلامی فعالیت کند و از جمله به پشتوانه کسب مشروعیت مردمی بتواند در خارج از کشور با دولت‌ها گفتگو کند.
در این باب یک سینه حرف و سخن است ولی در اینجا به تناسب مقال فقط به یک نکته اشاره می‌شود. و آن این‌که در تمامی انقلاب‌های ملی و مردمی (با هر فرجامی که پیدا می‌کنند)، رهبر یا رهبران از متن و بطن خیزش عمومی مردم و آن هم به تدریج و طی یک روند طبیعی برکشیده می‌شوند و مقبولیت پیدا می‌کنند. این رهبران یا رهبر در زمانی مشخص از چنان مقبولیت و مشروعیتی برخوردار می‌شود که توده‌ها را نمایندگی می‌کنند و برآیند و معدل مطالبات عمومی را بازتاب می‌دهند. ویکتورهوگو گفته بود وقتی انقلاب‌های مردمی آغاز شود، پابرهنگان سردار می‌شوند، ریگ‌های بیابان گلوله و چوب‌های درختان تفنگ می‌شوند. از انقلاب فرانسه تا مشروطیت ایران و تا انقلاب ۵۷ همواره این قاعده جاری بوده است. مطلقا هیچ رهبر انقلابی برآمده از جنبش‌های اعتراضی مردم از طریق صندوق رأی و آن هم نه از صندوق مورد اعتماد بلکه از طریق ابزارهای غیر قابل کنترل و نظارت مجازی مشروعیت و مقبولیت پیدا نکرده و نمی‌کند. این از عجایب روزگار است که فردی آن هم نماد دیکتاتوری سلطنت زوال‌یافته، مدعی رهبری انقلاب می‌شود و آن هم می‌خواهد با ترفندی ردای مشروعیت بر تن کند.

سخن ناتمام را ناگزیر در این جا به پایان می‌برم.

تلگرام
توییتر
فیس بوک
واتزاپ

14 پاسخ

  1. شما با این جریان مخالفت کنی از انبانشان چند انگ (چپول، تجزیه‌طلب، ۵۷ی و مجاهد) دارند که شما رو هدف می‌گیرند. ولی به عنوان یک مخالف، جالبه که هیچ کس به این امر مهم اشاره نمیکنه که حکومت پهلوی هم مثل حکومت جمهوری اسلامی صاحب یک ایدئولوژی خاص هست که اونو به اسم ایران و ایرانی پنهان میکنه اما واقعیت اینه که ایران مفهوم سیال‌تر و فراتر از تعبیر بخصوص این جریان هست. به همین خاطر من نوعی مخالف ایران یا مخالف تمامیت ارضی اون نیستم، اتفاقا گرایشات راست (مرکز) رو دارم ولی مخالف ایدئولوژی پهلوی‌ها هم هستم. این مسئله‌ای هست که من ندیدم منتقدی به جد به اون بپردازه یا روشن کنه. اینجا هم بهش اشاره‌ای نشد. دلیلش هم شاید غوغای رسانه‌‌است ولی به نظر من این مسئلهٔ مهمی هست که پهلوی هم درست به مانند جمهوری اسلامی یک حکومت ایدئولوژیک هست با قرائت خاص.

    دلیل تلاش این جریان هم به چهار میخ کردن این ایدئولوژی در قالب پادشاهی ولو مشروطه و تشریفاتی همینه. دلیل مخالفت طیف‌هایی هم همین هست چون این رو حس میکنن از کل گفتمان این جریان ولی کمتر این بحث ایدئولوژیک جریان برجسته شده.

    در مورد گناه پدر بر پسر، این نکته مهمه که پسر حتی یک قدم به طور شفاف از مواضع حکومت سابق عقب‌نشینی نکرده نه در مورد استبداد نه در مورد کودتای ۲۸ مرداد (با توجیه مضحک کودتا از بالا به پائین بود پس کودتا نبود). حتی اگر هم زبان به انتقادی از اون گذشته گشوده خیلی مبهم و بدون مصداق روشن بوده. در مورد عنوان پادشاهی هم به همین شکل دوپهلو عمل کرده و این از فرض ضمنی ایشان بر توده بودن مردم و عوام‌گرایی میاد. چرا که حالا که خودشون رو فراحزبی و فراسیاسی میدونن، خیلی شفاف بگن که شاه نمیشند نه اینکه با دوپهلو حرف زدن (که حکومت نمیکنن) عملا جای تفسیر رو باز بذارند.

    در آخر هم حرف فقط مهم نیست، فسلفهٔ سیاسی و گفتمان جریان ایشون مبنای قضاوت هست که متاسفانه به نظر من دور از دموکراسی است.

  2. .
    شاهزاده رضا پهلوی گفت: از کشورهای اروپایی می‌پرسم دقیقاً چه زمانی و چگونه می‌خواهند به انتقال قدرت در ایران کمک کنند؟

    آقای پهلوی،
    کشورهای اروپایی خواهان انتقال قدرت در ایران نیستند بلکه مانند اکثریت ملت ایران خواستار تغییر رویه‌ی جمهوری اسلامی می‌باشند برای چندمین بار از شما استدعا دارم وقت‌تان را بیهوده تلف نکنید استراتژی‌تان را عوض نمایید و پشتیبان ملت گردید.
    همراه شو عزیز تنها نمان به درد، کین درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود.
    دشوار زندگی هرگز برای ما، بی رزم مشترک آسان نمی‌شود.

    سرور گرامی،
    تنها راه نجات میهن اتحاد ماست که هم‌صدا جمهوری اسلامی را تشویق به انجام دو فوریت نماییم:
    ۱- قطع دشمنی با آمریکا برای دفع تهدیدات خارجی.
    ۲- به رسمیت شناختن حق آزادی بیان مصوب قانون اساسی جهت حل مشکلات داخلی.
    با تشکر از توجه شما.

  3. دوباره بعد از چهل و اندی سال مجددا ارتجاع سرخ و سیاه دست به دست هم دادند ، شاه فقید بینش عمیق و فهم کاملی از اوضاع ایران و جهان داشت و خیلی جلوتر از فکر کوتاه مردمش بود افسوس ، افسوس که پیوند شوم ارتجاع سرخ و سیاه مردم و ایران رو به کام دوزخ فرستاد و تلاش‌های شاه فقید برای پیشرفت مردم و کشور بی نتیجه موند

  4. یادداشت به‌هنگام و مفیدی بود. نکات مهمی داشت که از دید بسیاری پنهان است و آگاهی از آنها کمکی به اعتلای جنبش کنونی مردم ایران است.

  5. این چپ ها و اسلام گرا ها که بانی وضع موجود هستند نمی خواهند از راه نجات نشان دادن بازنشسته شوند. این ها جنتی های اپوزسیون هستند

  6. طنز تاریخ این است که مجموعه دار متمول و پر حاشیه و بد دهانی چون لیلی گلستان چپ و عدالتخواه است و مردم محروم ایذه شعار فرمان بده شاهزاده سر می دهند

  7. این اقا به این جکومت فاشیستی و فرقه گرا که ازادی های اجتماعی و مذهبی عقیدتی برای زنان تا بهاییان را گرفته و بیشتر شبیه داعش و طالبان هست جمهوری میگه؟؟؟!!!

  8. می دانید چرا رضا پهلوی اقبال اش بلند شده است
    بروید یک بار دیگر متن رد و بدل شده بین گلستان و خانم تهرانی را بخوانید
    پنجاه و هفتی ها از چپ تا اسلامی متاسفانه بد دهن و حق به جانب و طبل تو خالی بودند همین باعث شده که آن انقلاب حرکتی ارتجاعی و انقلاب امروز در نزد بسیاری اصلاح آن حرکت ارتجاعی باشد
    برای مثال خود دموکراسی پنداران از سه شرط بدیهی اقای پهلوی به هراس افتاده اند
    هر سه شرط به تصریح در سه اصل اول قانون اساسی فرانسه امده است مگر اینکه باز این مدعیان پوچ بخواهند از دموکراسی فرانسه هم مثل خمینی جلوتر بزنند
    تنها امید ما از شر این افراد رضا پهلوی است زیرا این افراد بانی وضع موجود مانند لیلی گلستان در مقابل خانم تهرانی نه تنها عذرخواهی نمی کنند بلکه طلبکار هم هستند یکی شان مدعی است انقلاب اسلامی شان دزدیده شد دیگری مدعی است از گوشی اش بی اجازه توییت زدند. همینقدر تباه و همینقدر بی مسولیت!

  9. نکته ای که جناب اشکوری در نوشته اش، خوسته یا ناخواسته، ناگفته گذاشته این است که اگرچه مردم در بهار ۱۳۵۸ به حکومتی تحت عنوان “جمهوری اسلامی” رای آری دادند. اما هم ایشان و هم اکثریت مردم کنونی ایران در درون و برونمرز بخوبی می دانند که ایران پس از انقلاب اسلامی فقط در پوسته و نام جمهوری بوده است. البته برخلاف جمهوری های موروثی مانند جمهوری باکو و سوریه و مصر مبارک و…. برای گزینش به اصطلاح رئیس جمهور در ایران انتخاباتی هدایت شده از آغاز برگزار شده تا ویترین نظام در چشم جهانیان به عنوان یک جمهوری وجیه المله دیده شود. و این ترفند تا چند دهه موفق هم عمل کرد، بدون آنکه رئیس جمهور برگزیده ملت شخص اول مملکت باشد و خواسته های ملی را پیش ببرد. بنابراین به صرف اینکه انقلاب ۵۷ نظام سلطنتی را سرنگون کرد، اما این منتج به تشکیل یک نظام جمهوری واقعی نشد. بلکه ما درعمل و واقع، از یک نظام سلطنت مطلقه به یک نظام خلافت یا امامت مطلقه رسیدیم.
    در مورد شخص رضا پهلوی هم فقط می توان این را گفت که وی مانند دیگر چهره های سیاسی مدعی حق دارد و می تواند عضو شورائی موقت باشد که برای دوران گذار از حکومت اسلامی تشکیل خواهد شد. چنین باد!

  10. با سلام،

    جناب اشکوری، بینی بینا الله کجای این قضیه “وکالت” به معنی سلطنت خواهی‌ پهلویست؟ تا آنجای که من متوجه شدم این فقط به معنی‌ استفاده با هوشانه از یه شخصیت شناخته شده برای پیش برد حرکت در مجامع بین مللیست. هته مشروطه خواه‌ها هم این رو به این صورت که شما تصویر و در ادامه تحقیر کردید نمیبینند. متاسفم.

  11. ادبیات توهین آمیز و عصبی و مغلطه های کودکانه و علامت تعجبهای بیمورد کاملا نشان میدهد که فردی که یکبار لباس آخوندی در بر کرده باشد نه با حاکمیت غیردینی بر ایران سرسازگاری خواهد داشت و نه دست از سفسطه های حوزوی برخواهد داشت. پیشینه ایران بربادده صنف آخوند از زمان شاه عباس اول تاکنون و نیز پیشینه ایرانساز خاندان پهلوی بر تمام شهروندان ایرانی آشکار است و اینان خود نیز میدانند ملت ایران مانند ملت انگلستان از جمهوری مذهبی کرامول خمینی صفت منزجر شده و پادشاهی را برگزیده است. شاید برای شما دین فروشان پادشاهی پهلوی تراژیک بوده باشد ولی برای ملت جمهوری مذهبی چیزی جز تکرار کمیک اشغال ایران به دست تازیان نیست!

  12. نام اشکوری من را یاد نامی میاندازد که تداعی کمونیست و توده و زندگی مارکسیستی هست. اما برخلاف نوشته ایشان ظاهرا تاریخ دارد به عقب برمیگردد ، فرضا اگر مملکت پادشاهی شود ، مجددا ، پادشاه با احمق هایی باید دست به گریبان شود که داعیه حزب توده و مجاهدین و …. را خواهند داشت. همان ایدیولوژیکی که خودش را در روسیه تزاری نابود کرد اما تئوریسن های ان و اهداف ان هنوز تا به امروز تسری دارد. مائو درچین ، بانوی معلوم الحال مجاهدین در نمیدانم کدام قبرستان . شاید ابی هم از این شازده پهلوی گرم نشود اما قدر مسلم چه هوب و چه بد طرفدارانی دارد که از شما مجاهدین و فدائیان بمراتب بیشتر است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

– ماموستایان در میان مردم کردستان، همواره مورد احترام و از جایگاه اجتماعی برجسته‌ای برخوردار بوده‌اند. غیر حکومتی بودن، قرائت حداقلی و غیر فقهی از اسلام، مشارکت در جنبش‌های سیاسی و اجتماعی، عضویت در احزاب

ادامه »

ساختار بحث دموکراسی و آزادی، آرمانی است از ۱۲۰ سال پیش تا به امروز فعالان دموکراسی خواه و آزادی خواه ایرانی آن را پی

ادامه »

آنچه امروز می توانیم آن را وضعیت انقلابی در حال شکل گیری ایران بخوانیم، در تندبادِ روزافزونِ حوادث به دقایق

ادامه »