از ماست که بر ماست!

‌جنگل‌های آمازون و بسیاری دیگر را که تولید‌کننده اکسیژن و ریه زمین بود بریدیم و صرف توسعه صنایع و ساختمان‌ها و مزارع خود کردیم و با نابود کردن صدها گونه گیاهی و حیوانی ریه‌های خود را در معرض عکس‌العمل طبیعت قرار دادیم.

خاک را آلوده ساختیم و آسمان آبی را با دود صنایع و سواری‌های خود سیاه کردیم و موجب گر‌م‌شدن هوای زمین، ذوب شدن یخچال‌های طبیعی و تغییرات جوی شدید گشتیم.

دریاها را با میلیون‌ها تُن نایلون و زباله و پس‌مانده‌های کارخانه‌ها آلودیم و تا آنجا که می‌توانستیم با صید بی‌رویه، نسل بسیاری از گونه‌های دریایی، حتی نهنگ‌ها را به خطر انداختیم.

با توسعه صنایع اسلحه‌سازی و جنگ‌های تمام‌نشدنی و جهان‌خواری، میلیون‌ها انسان بی‌گناه را به خاک و خون کشاندیم و از خانه و کاشانه و وطن خود آواره ساختیم و ظلم و ستم را به نهایت رساندیم … و اینک بخشی ازبازتاب عملکرد خود را با ویروسی که وزن تمام سپاه گسترده‌اش در پنج قاره فقط پنج گرم است! می‌چشیم تا با عبرت‌گیری از تجاوز به طبیعت و هم‌نوعان خود دست از استکبار، توسعه تمامیت‌طلبانه، تجاوز به طبیعت و انسانمحوری برداریم. در قرآن آمده است:
در نتیجه عملکرد آدمیان، در دشت و دریا فساد ( نا بسامانی و به هم خوردن تعادل ) ظاهر شد تا به آنها برخی از آثار دستاوردشان را بچشاند، باشد تا باز گردند (روم ۴۱).

با این‌حال آفریدگار عالم وعده داده است:
اگر شهروندان ( به نظام‌مند بودن عالم و آفریننده آن) ایمان بیاورند و (از ظلم و ستم و زیاده‌خواهی) پروا پیشه‌ کنند، بی‌تردید درهای برکت را از زمین و آسمان بر آن‌ها می‌گشاییم، اما گذشتگان ( این حقایق را) تکذیب کردند و آن‌ها را به بازتاب کردارشان گرفتار ساختیم (انعام ۹۶).

اینک مردمان بسیاری در مغرب زمین در خیابان‌ها دست نیاز به آسمان بلند کرده و سر تسلیم بر زمین سجده نهاده و تنها راه نجات را تغییروضع موجود و بازگشت به فطرت خدایی یافته‌اند.

آیا باورمندان را وقت آن نرسیده است که دلهاشان به یاد خدا وآنچه از حق نازل کرده خاشع گردد و همچون اهل کتاب پیشین نباشند که مهلت بر آنها طولانی شد و قلوبشان را قساوت گرفت وبسیاری از آنها حرمت شکنند (حدید ۱۶).