دی ۲۴, ۱۴۰۴

آیا حضرت آیت الله هنوز بیدار است؟

یک. کشتار بی امان و بی مهار ایرانیان معترض در روزهای اخیر به وسیله ی تفنگ چی های جمهوری اسلامی بهانه ی نگارش این مصیبت نامه است به آیت الله عبدالله جوادی آملی. نگارنده نخستین بار در آذر ماه ۱۳۸۸،

همه با هم برای ایران

عرض تسلیت خدمت مردم ایران و بازماندگان و خانواده‌های جانباختگان و قربانیان جنایت حکوت اسلامی. انقلاب پدیده‌ای ذاتاً دینامیک، چندبعدی و برگشت‌ناپذیر است. مسیری است که با شتاب‌های ناهمگون، فراز و فرودهای پیش‌بینی‌ناپذیر و هزینه‌های انسانی ناعادلانه همراه می‌شود. پیش‌برد

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

چه اقبال خوشی داشته‌ام که جایی در این چند دهه زندگی، گذرم به رفقای نازنینی مثل شما افتاده. و خب، همان بخت چقدر تلخ بوده که مجبور بوده‌ایم این همه عزای جمعی را با هم سوگواری کنیم. عادی نیست این

خون و مسئولیت: وقتی «دست بیرونی» بهانه می‌شود!

تجربۀ تماشای رنج و کشتار جمعی، تجربه‌ای زیر و زبر کننده است؛ از آن دست تجربه‌هایی است که آدمی را از دایره تحلیل‌های امن بیرون می‌کشد. ناگهان آدمی می‌فهمد چقدر میان کلمات و واقعیت فاصله است. کلمات می‌خواهند درشت و