قلم کافی نیست، قدمی باید

نظریه‌پردازی و ارائه‌ی تحلیل‌ها پیرامون مباحث جامعه مدنی، سپهر عمومی، جماعت‌گرایی، مطالبه‌محوری، عدالت‌خواهی و درنهايت جنبش اجتماعی، بیش از دو دهه است که در فضاهای روشنفکری ادامه دارد.

به‌غیر از مدافعان سرسخت دو طیف رفرميست (اصلاحات از بالا) و برانداز، سایر صاحبنظران اکثراً مدافع راه سوم هستند که در فرآیند بیست ساله‌ی خود به ارائه‌ی راهبرد جنبش اجتماعی منجر شده‌است.

این راهبرد اما، بدون مشارکت “عملی”ِ باورمندان به جنبش خشونت‌پرهیز اجتماعی نتیجه‌بخش نخواهدبود.

تضییع طولانی‌مدت حقوق ستمدیدگان، زمینه‌ی شورش‌های خشونت‌ورز را ایجاد کرده و عدم ارتباط مستقیم و مستمر معتقدين به جنبش مسالمت‌آمیز با تهیدستان، حرکات خشن مظلومین و نیز ظالمان را تسریع می‌کند.

طرفداران حرکات مطالبه‌محور اگر متوجه ضربات شدید شورش‌های کور و خشونت‌گرا به منافع ملی ایران و نیز به خودِ شورشیانِ جان به‌لب‌رسیده باشند، مشارکت عملی برای کمک به تکوین جنبش آرام اجتماعی را سریعاً آغاز می‌کنند.

وظیفه‌ی میهنی کنشگران انسان‌گرا و هر ایرانیِ دغدغه‌مند در شرایط بحران‌زده‌ی فعلی، ترویج ضرورت تقویت جنبش اجتماعی (راه سوم) است.

این ترویج و تبیین، نه صرفاً ازطريق استمرار بیست ساله‌ی نظریه‌پردازی و قلم‌فرسایی بلکه ازطريق قدم‌فرسایی و ایجاد ارتباط عملی با فرودستان و برداشتن گام‌هایی هرچند کوچک ولی همدلانه است.

این قدم‌ها علاوه‌بر کاستن از رنج‌های هموطنان محروممان، به‌تقویت اعتماد و سرمایه اجتماعی کمک کرده و زمینه را برای حرکت‌های مطالبه‌محور مدنی فراهم می‌کند.

ماندگاری ایران و نجات تهیدستان نه ازطريق مداخلات خارجی، نه ازطريق شورش‌های خشونت‌آمیز داخلی، نه ازطريق جابجایی‌های مدیران و مقامات در قوای سه‌گانه،… بلکه ازطريق جنبش اجتماعی مسالمت‌آمیز حاصل خواهدشد.