بیانیه تاریخی موسوی و حق حاکمیت ملی

این هفته دوستان عزیز هم‌بندی‌ام آقایان دکتر سعید مدنی و حسین رزاق را به‌دلیل امضای نامه‌ی حمایت از بیانیه تاریخی مهندس موسوی به بند ۲۰۹ احضار کردند. شرم‌آور اینکه بازجویان تلاش می‌کردند روایتی امنیتی از این بیانیه بدهند.

حقیقت اما این است که بیانیه‌ی مهندس موسوی درواقع تاکید بر مهم‌ترین مبنای مشروعیت انقلاب ۵۷ و مهم‌ترین پایه حقوقی نظام برآمده از آن است، یعنی تاکید بر: «حق هر نسل برای تعیین سرنوشت خویش» و اینکه «میزان رای ملت است»،‌ و با این انگیزه ارائه شده تا ایران و ایرانی از وضعیت اسفبار کنونی، که عمدتا محصول رویکرد و عملکرد رهبری است، نجات یابد.

بر این اساس می‌گویم مخالفان پیشنهاد مهندس موسوی را می‌توان مخالفان حق حاکمیت ملی خواند که مبانی مشروعیت‌بخش انقلاب و جمهوری اسلامی را قبول ندارند. به بیان روشن مهندس موسوی پیشنهاد داده است: رفراندومی برگزار و از ملت پرسیده شود که آیا موافق تغییر قانون اساسی است یا نه؟

اگر حاکمیت مخالف تعیین سرنوشت توسط ملت نیست و به میزان‌بودن رای ملت باور دارد، باید از این پیشنهاد استقبال کند. چنانچه اکثریت ایرانیان به تغییر قانون اساسی رای منفی دادند، ادعای رهبر درباره‌ی حمایت اکثریت مردم از نظام و ساختار سیاسی کنونی تایید می‌شود. ما هم به رای اکثریت تمکین می‌کنیم و اصلاحات‌مان را در چارچوب همین قانون اساسی دنبال می‌کنیم. اما اگر اکثریت ملت به تغییر قانون اساسی رای داد، تمکین به رای ملت، عین وفاداری به پایه‌های انقلاب ۵۷ است. در آن صورت همه باید از تهیه قانون اساسی استقبال و در تدوین آن مشارکت کنند.

تن ندادن به رای اکثریت معنایی جز «نا-جمهوری» کردن جمهوری اسلامی ندارد. چراکه رد پیشنهاد مهندس موسوی نشانه‌ی آن است که رهبر و جناح وی، خود را مورد تایید اکثریت ملت نمی‌بینند. در نقطه مقابل، پذیرش پیشنهاد رفراندم، نشانه اعتمادبه‌نفس رهبری و پایبندی وی به اصول مشروعیت‌بخشِ انقلاب و نظام است.

منبع: کلمه