ولايت علوى يا ولايت اموى؟

از آ نجا كه قاعده بر اين است كه اينـﮕونه مقالات فشرده و كوتاه باشد لذا در اين مجال سعى شده است تا تنها به ﭽند وجه از وجوه بی شمار افتراق بين ولايت علوى و حكومت اموى اشاره شود، اما خواننده اين سطور خود نيك ميداند كه بين اين دو انديشه و بروز بيرونى و تاريخى آنها فاصله آنـﭽنان وسيع و ﮔسترده است كه بدون هيج وجهى از مبالغه و اغراق در اين ﮔستره كتابها ميتواند به رشته تحرير درآيد، لذا مخاطب محترم دو ﭽيز را قطعا بر صاحب اين قلم خواهد بخشيد، يكى ضعف دانش و ديـﮕرى حصار تنـﮓ قلم .

تشيع علوى كه در طول تاريخ پیوسته ” رافضى ” و ” از دين خارج شده ” خوانده مي شده است و هرﮔـاه بدست ” خيل الله ” ﮔرفتار مى آمده خونش هدر بوده و خود و فرزندان ذكورش، حتى خردسال ترين آنها، همه قتل عام مي شده اند، تا ديـﮕر كسى براى ﮔرفتن انتقام نيز باقى نماند، و زنان و دخترانش را به كنيزى مى برده اند، چگونه مي تواند از استبداد و خود كامـﮕـى، كه خود قربانى تاريخى آن بوده است، دفاع و حمايت كند؟ نه اينـﭽنين است .
مكتبى كه در طول 1400 سال، دين محكوم تاريخ بوده است و پيوسته دگرانديش اش مي خوانده اند و در پـاى مطامع دنيوى ” حاكمان مدعى دين” قربانى مي شده، چگونه مي تواند ديـﮕران را با نام دﮔرانديش در پـاى مطامع شخصى و طبقاتى و يا حكومتى خود قربانى خشونت و جباريت كند؟
تشيعى كه پيشوايانش يكى پس از ديـﮕرى به دست حكومتهاى جبار و رﮋيم هاى خودكامه اموى وعباسى، قربانى شده اند، چگونه ميتواند خشونت و استبداد و خودكامـﮔـى را تجويز و توجيه كند؟؟
نه اينـﭽنين است، و آنان كه اينـﭽنين ميكنند، خود دروغى بزرﮒ بر ﭽـهره اسلام و تشيع اند، كه قطعا و بدون هيـﭻ ترديدى، بايد از دامان اسلام زدوده شوند.
ولايت علوى، ولايت عشق است و رحمت و آﮔـاهى و ولايت اموى حكومت جهل است و خشونت و وحشت و خودكامـﮕـى .
ولايت علوى، ولايت مردمسالارى است و قانون و در پناه آن کرامت و عزت، و ولايت اموى حكومت تيغ است و حقارت و بدعت .
ولايت علوى حاضر به پذ يرش حكومت از جانب حاكم غاصب وجائر، با حفظ شئون قدرت وى، نيست، حتى اﮔر بر سر اين پـافشارى بر اصول جان امام و مقتدايش فدا شود ( ماجراى امام رضا (ع) و مأمون )، و حكومت را آنـﭽنان متعلق به مردم ميداند كه حضور فعال و نه منفعل آنان را شرط اول ﭘذيرش حكومت از جانب خود مينامد (اولين خطبه على(ع) ﭙس از ﭙذيرش حكومت ناكام و مظلومانه اش)، اما انديشه اموى با همه براى بدست آوردن حكومت و قدرت همدست ميشود (بيعت منصور دوانيقى با ابومسلم، ﭙس از آنكه ابومسلم براى از بين بردن حكومت و قبضه كردن قدرت، از بيعت با امام صادق (ع) نااميد ميشود). ولایت اموی برای ﮔرفتن حكومت و قدرت وحفظ آن هيـﭻ حد و مرز و ﭙيمانى نمى شناسد و همه پيمانهايى را كه با ديـﮕران و مردم و دوست و دشمن بسته است، از روز نخست زير ﭙـاى خود مى داند و مى بيند
( ماجراى قتل ابومسلم توسط منصور و اولين خطبه معاويه ﭙس از امضاى صلح با امام حسن(ع) ).
چون ولايت اموى معتقد است:

لعبت هاشم بالملك ما كتاب منزل ولا وحى نزل

از منظر ولايت اموى حكومت بازيـچه ای است در دستان مردان سياست، و اصولا علم سياست در اين نـﮕرش يعنى شيوه هاى معمول و معقول منازعه و جنـﮓ بر سر كسب اقتدار و حكومت. اما از نظر ولايت علوى حكومت پيمانى است كه خداوند در صورت رضايت فعال و نه منفعل مردم، از آﮔـاهان و روشن انديشان مسئول و متعهد، براى برﭘـاداشتن قسط و عدل و احقاق حقوق مظلوم و سير كردن ﮔرسنـﮕـان ﮔرفته است و درغير اين صورت، حكومت در نـﮕـاه ولايت علوى
بی ارزشتر از رطوبتى است که از عطسه بزى حاصل مى شود .
و لولا حضور الحاضر و قيام الحجة بوجود الناصرو ما ……..
( اﮔر حضور فعال مردم نبود و حجت به واسطه وجود ﭙشتيبان بر من تمام نمى شد، واﮔر اين نبود كه خداوند از آﮔـاهان و روشن انديشان ﭙيمان ﮔرفته كه بر سيرى ظالم و ﮔرسنـﮕـى مظلوم ساكت ننشينند، هر آينه افسار حكومت را بر ﮔرد نش مى انداختم و رهايش مى كردم و اولين آنرا به كاسه آخرينش مينوشانيدم ).
(اولين خطبه على (ع) بعد از ﭘذ يرش حكومت ).

اما از نظر ولايت اموى ﮔرفتن حكومت و نـﮔـاه داشتن آن اصل و اساس همه چيز است، و اصلا حكومت مهمترين اصل د ين است و منشاء انـﮕيزه براى مردان سياست كه اینک به لباس دين نيز آراسته شده اند .
حكومت از اين ديدﮔـاه مهمترین اصل دین است وآنـﭽنان اصيل كه ولايت اموى ميتواند براى حفظ آن و درپاى آن همه دين را قربانى كند و حتى حسين (ع) را بكشد وحجرابن عدى را همراه ياران اندكش در
مرج العذرا ﮔردن بزند و ابوذر را تبعيد كند و ابن مسعود را در زير لـﮔد به قتل برساند و ميثم را به دار كينه و عداوت بياويزد و نه تنها حج و نماز و روزه را بلکه میتواند همه اسلام را تعطیل کند (سخنان امام خمینی در طرح نظریه شرک آلود ولایت مطلقه فقیه) و فراتر از آن ولایت مطلقه اموی “توحيد را هم ميتواند تعطيل كند” ( سخنان آیت الله آذری قمی در نماز جمعه تهران در تجلیل و تفسیر ولایت مطلقه فقیه).
مقتدای ولایت علوی طعامی را که برای افطار رمضان خود آماده نموده، با عشق و مهر و محبت به اسیری میدهد که در جنگ مسلحانه بدست مسلمانان اسیر شده و خود با آب افطار می کند.
و یطعمون الاطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا
اما ولایت مطلقه اموی دست کشیدن بر سر اسیری که تنها بخاطر داشتن عقیده ای متفاوت به اسارت درآمده را تاب نمی آورد و عامل به آن را درخور مجازاتی سنگین می داند.
چون ولایت اموی اصولا با محبت و رحمت بیگانه است و از پیروان خود جز حماقت و خشونت و تعصب کور هیچ نمی طلبد و اندک تعقل و سوال و اندیشه را خروج از ولایت فریبکارانه خود می داند و مشرکانه بر جایگاه طاغوت تکیه می زند و از دیگران “تعبد” می طلبد و مشرعیت حیات و مال و ناموس مردم را در پذیرش ولایت خود می داند و طغیان گرانه فریاد می کشد که انا احیی و امیت (حیات و مرگ شما در دست من است).
ولايت علوى، ولايت از جانب مردم است و ولايت اموى حكومت بر مردم .
از نظر ولایت علوی “اولی الامر منکم” است و از نظر ولایت اموی “اولی الامر” علیکم است، و حکومت و ولایت بر مردم همان ولایت بر صغار (کودکان) و محجورین (عقب افتادگان ذهنی) است. (از افاضات آیت الله مشکینی رییس اسبق مجلس خبرگان در مورد ولایت فقیه)
ولايت علوى در عين اينكه برﮔزيده خداست، حكومت خود را منبعث و از جانب مردم ميخواهد و انعقاد و مشروعیت آن را بر اثر بيعت مى داند.
اما ولايت اموى كه هيج ارتباطى با وحى ندارد، خود را نماينده خدا بر روى زمين مى داند و سخن و فتوای خويش را حكم خداى ميخواند و جبر و زور و تحميل را حق مسلم خويش ميشمارد و هركس كه حقانيت وهم آلود و فريبكارانه اش را منكر شود، خونش را هدر اعلام مى نمايد و مالش البته متعلق به “خليفه” خواهد بود و اوست كه ميداند با آن، بنا به اراده خود، كه ” حكم خداست “، چه كند .
ولايت علوى بيت المال را آنـﭼنان متعلق به مردم مى داند و آنـﭼنان خود را امانت دار مى بيند كه اﮔر دينارى در آن باقى مانده و براى مردم هزينه نشده باشد، توان خوابيدن را از د ست مى دهد.
اما ولايت اموى ميـﮔويد :
المال مال الله و انا خليفة الله .. مال متعلق به خداست و من هم كه جانشين خدا هستم و سـﭙس نتيجه ميـﮔيرد كه نسبت به بيت المال مبسوط اليد است و بر جان و مال مردم نيز هم تسلط كامل دارد، و اصلا
بيت المال نه متعلق به مردم كه متعلق به خود اوست و حق تصرف در بيت المال از حقوق اوليه اوست و هر چه را كه بخواهد به هر كس كه اراده كند مى دهد و نامش نيز فساد نيست!! حتى ميتواند ثلث ماليات آفريقا را به مروان ببخشد (عثمان خلیفه سوم)، و سـﭙس شعار دهد كه “امسال سال مبارزه با فساد اقتصادى است”.

این مطلب صرفاً بیانگر دیدگاه خوانندگان زیتون است. مطالب این ستون غالباً بدون اصلاح و ویرایش منتشر می‌شوند. شما هم می‌توانید مطالب خود را به  زیتون ارسال کنید. تماس با ما