بایگانی

۱۹ خرداد ۱۳۹۵

گرسنگی آگاهانه؛ اعتراض به روزمرگی

مینو مرتاضی‌لنگرودی

روزه‌داری ابتدایی‌ترین طریقی است که آدمیان برای ارتباط خود با معنای زندگی یافته‌اند. رنج‌بردن آگاهانه درواقع پیروزی هوشمندانه انسان بر جباریت مردن از خوشی و لذات بیهوده است. پذیرش آگاهانه رنج، اعتراض به نگرشی است که انسان را صرفا به جنبه عقلانیت حسابگری محدود می‌کند و او را از قدم‌گذاشتن در راه آگاهی‌های تراژیک برای دستیابی به آرزوهای «شدن» بازمی‌دارد؛ شهودی که در ژرفای تباهی‌های بودنی کپک زده و در اوج تاریکی محدودیت‌ها و نیازهای روزمره، نشان از صبح می‌دهد.